به عنوان مثال در دو دانشگاه تنسی و کانتیکات در ایالات متحده، که بهترین و فعالترین تیم های بسکتبال دانشگاهی زنان را دارند، به ترتیب 100 و 92 درصد زنان دانشجوی بسکتبالیست فارغ التحصیل شدند.

لاپچیک که ریاست این تحقیق را به عهده داشته، معتقد است این آمار نشان می دهد که برنامه های ورزشی زنان در دانشگاهها مسئولیت علمی و دانشگاهی بازیکنان خود را پذیرفته اند و مربیان علاوه بر تاکید بر فعالیت و موفقیت ورزشی بازیکنان خود، فعالیت تحصیلی آنها را در نظر می گیرند و بر اساس آن فعالیت های خود را تنظیم می کنند تا به موقعیت تحصیلی و آکادمیک دانشجویان ورزشکار صدمه ای وارد نشود.

وی همچنین به آمار متفاوت فارغ التحصیلی دانشجویان بسکتبالیست سفیدپوست با دانشجویان بسکتبالیست سیاهپوست اشاره می کند و بررسی و یافتن راه حلی مناسب برای آن را ضروری می داند. بر اساس آمار اعلام شده در این تحقیق 88 درصد از بین زنان سفیدپوست دانشجوی بکستبالیست، فارغ التحصیل شده اند که در مقابل 72 درصد زنان سیاهپوست بازیکن فارغ التحصیل، اختلاف قابل توجهی وجود دارد. در بین مردان بکستبالیست فارغ التحصیل نیز 77 درصد سفیدپوست و 53 درصد سیاهپوست هستند.

با این حال وی براین باور است که وضعیت تحصیلی و آمار فارغ التحصیلی زنان و مردان ورزشکار دانشجو نسبت به گذشته بسیار بهتر شده و یکی از دلایل این بهبودی را اصلاحات صورت گرفته از سوی انجمن ملی ورزش دانشگاهی ایالات متحده دانسته که بر اساس آن بورسیه و کمک هزینه دانشگاهی به آن دسته از برنامه های ورزشی که ملاحظات علمی و تحصیلی ورزشکاران را در نظر نگرفته و از لحاظ آکادمیک خوب عمل نمی کنند، تعلق نمی گیرد.