سومین دوره مسابقات قهرمانی دراگون بوت زنان/ دریاچه آزادی/ 12 اردیبهشت

ساعت 17: مراجعه "مرضیه باباعباسی" قایقران تیم لرستان پس از پایان مسابقات به پزشک حاضر در ورزشگاه و اعلام نامساعد بودن شرایط جسمانی اش

تشخیص و اقدامات پزشک: معاینه ابتدایی، دادن آب قند و فرستادن او به خوابگاه آزادی

ساعت 19: مجددا احساس درد شدید در معده و بی حسی دست چپ در مرضیه – مراجعه به همراه دوستانش به درمانگاه مجموعه آزادی

تشخیص و اقدامات پزشک: "اسپاسم عضلانی "- تجویز آمپول و قرص وسپس ترخیص

30 دقیقه بعد: وخامت مجدد حال عمومی این ورزشکار و مراجعه به درمانگاه آزادی

تشخیص و اقدامات پزشک: تاکید پزشک بر اینکه مسئله خاصی وجود ندارد، حال وی خوب خواهد شد و بازگشت مجدد ورزشکار به خوابگاه!

ساعت 21: بیهوشی و انتقال به درمانگاه کیمیا واقع در دهکده المپیک توسط دوستانش

تشخیص و اقدامات پزشک: تشخیص مشکل قلبی، استفاده از دستگاه اکسیژن که شرایط عمومی وی را تا حدی بهبود می بخشد اما دستگاه شوک این درمانگاه خراب بوده و پس از یک بار شوک، دستگاه از کار می افتد. پزشک معالج، تقاضای انتقال وی با امبولانس به بیمارستان قلب را می کند.

ساعت 23 یک ساعت و نیم پس از تماس با اورژانس: رسیدن آمبولانس به محل، تشخیص وخامت حال بیمار توسط پزشک اورژانس- ترک محل به علت نداشتن دستگاه اکسیژن، تماس برای اعزام آمبولانس مجهز به دستگاه اکسیژن!

ساعت 23:15: ... و جان رنجور مرضیه، بیش از این طاقت خطا، خطا و خطا را نداشت. قلب پر تپشش برای همیشه از حرکت ایستاد.

16 اردیبهشت پیکر او تشییع و در زادگاهش خرم آباد به خاک سپرده شد. یک دختر چهار ساله و دو پسر 14 و 16 ساله یادگارهای مرضیه هستند. آیا کسی پاسخ آنان را می دهد؟

به گفته مسعود مختاری (رئیس هیئت قایقرانی استان لرستان) و بابک فرزام خواه (مسئول روابط عمومی فدراسیون قایقرانی ایران) فدراسیون قایقرانی ایران در تاریخ 14 اردیبهشت ماه با گرفتن وکیل، طرح شکایت خود را از درمانگاه مجموعه آزادی به دلیل سهل انگاری در تشخیص اولیه بیماری، از درمانگاه "کیمیا" به دلیل نداشتن امکانات لازم و از اورژانس تهران به دلیل به موقع حضور نیافتن در محل و سهل انگاری در خصوص توجه به مشکلات بیمار برای رسیدگی تحویل دادگاه شده است اما تیمورتاش (نایب رئیس فدراسیون قایقرانی) نظر دیگری دارد: "بحث شکایت نیست. ما شکایتی از کسی نداریم. ما بحثمان این است که به هر حال مساله رسیدگی شود. ببینیم چطور می شود به این خانواده کمک کرد و مسئولان هم در همه رده ها چیزی یاد بگیرند. بدانند مسئولیتشان و حیطه کاری شان چیست که بتوانند به موقع عمل کنند. بحث این نیست که ما تقصیر را گردن کسی بیاندازیم و بگوییم شما مقصرید. بحث اینجاست که حالا یک اتفاقی افتاده ما باید کاری کنیم تا کارهایی که برای مراقبت از این ورزشکارها و تیمها لازم است را از لحاظ پزشکی انجام بدهیم. وگرنه اینکه ما بگوییم آقا شما مقصرید، او هم بگوید ما مقصر نیستیم، شما مقصرید که نمی شود. یک اتفاقی که می افتد شما باید درس بگیرید که در مسابقات بعدی با عملکرد مناسبی که خواهید داشت، رفع مشکل بکنید. هدف ما این است."

وی در خصوص اخبار مندرج در خبرگزاریها مبنی بر شکایت اداره حقوقی فدراسیون از اورژانس گفت: نه بحث اینچنینی نیست.

تیمورتاش در مورد نظر خانواده مرضیه افزود: انها نظرشان این است که فدراسیون پیگیری کند. مسائل مهمی مطرح است که باید از طریق پزشک قانونی پیگیری کنیم. یک بحث این هست که خود ورزشکار ممکن است خطایی کرده باشد مثلا ممکن است دوپینگ کرده باشد یا ممکن است نارسایی های قلبی داشته باشد و سکته کرده باشد. به هر حال بحثهای مختلفی هست که در تخصص من نیست.علی ایحال ما نتایج پزشک قانونی را که بگیریم می شود بررسی کرد که در کدام چارچوب باید به مساله پرداخت. نتیجه این آزمایشها هم تا بیست روز آینده مشخص می شود. رئیس فدراسیون قایقرانی در مورد بحث پرداخت بیمه و دیه به خانواده ورزشکار درگذشته گفت: ایشان بیمه ورزشی دارند و منهای این قضیه فدراسیون هم حتما کمک خواهد کرد. در مورد دیه هم ظاهرا دیه آقایان با خانمها فرق میکند. من زیاد مطمئن نیستم ولی گمان می کنم دیه آقایان چهل میلیون تومان و خانمها بیست میلیون تومان است "

با وجود خطاهای متعدد و محرزی که باعث مرگ این ورزشکار شد، رسانه ها با کم توجهی از کنار آن گذشتند. نه از میزگردهای جنجالی همیشگی تلویزیون با حضور مسئولان و کارشناسان متعدد خبری بود، نه مصاحبه با خانواده وفرزنداش، نه لااقل توجهی به اندازه بیماری مجری فلان برنامه ورزشی یا مصدومیت فلان فوتبالیست. بنابراین تعجبی ندارد که مسئولان ورزش نمی خواهند خود را به دردسر بیندازند و از شکایت صرفنظر کرده اند و از مرگ مرضیه به عنوان "درسی" نام می برند که می تواند مسئولان را با وظایفشان آشنا کند. وضعیت خاص همسر وی و عدم پیگیری از سوی او نیز در مسکوت گذاشتن این همه سهل انگاری بی تاثیر نیست.

گویی زنان ورزشکار نه تنها در زندگی ورزشی که پس از مرگ هم باید با سانسور خبری مواجه باشند؛ گویی همانطور که خبر موفقیت و مدال آوری آنها به اندازه مردان ارزش ندارد، زندگی آنها هم ارزشی معادل مردان ورزشکار ندارد. به هر حال ما را ببخشید که عکسی از مرضیه بر این صفحه نیست، گشتیم در هیچ جای دیگر هم نیست، چه اهمیتی دارد! مرضیه که دیگر نیست!