تا اینجا روال کار، ریتمی عقلانی دارد اما نکته آنجا آغاز می شود که فاطمعه نعمتی و سارا خوش جمال به همراه مربیانشان به شهری در چین تایپه اعزام می شوند تا بنا به گفته نایب رئیس فدراسیون در امور بانوان، نماینده اعزامی ایران به المپیک 2008، بدون حاشیه و به دور از جنجال و انظار عمومی انتخاب شود. تصمیم، عاقلانه است از این باب که انتخاب نماینده یک کشور به المپیک شوخی ندارد و امری است بسیار مهم که باید در جدیت تمام و در خلوت و تحلیل دست اندرکاران برگزار شود. در حالیکه نکته زیرکانه ای نیز در بطن آن نهفته است که شایستگی کالبد شکافی را دارد. نکته است که برگزاری رقابت ایندو در ایران و در میان مشتاقان چه تاثیراتی را می توانست در بر داشته باشد.

همه اهالی ورزش زنان می دانند که یکی از بزرگترین ضعفهای ورزشکاران زن در میادین بین المللی که گاهی از آن با نام تجربه نیز یاد می کنند، وحشتی است که دختران به هنگام رویارویی با تماشاچیان دچارش می شوند. اینکه چرا دختران ما دچار این ترس می شوند از روز هم روشنتر است و نیازی به بحث ندارد. دختران ایرانی حتی در ایران هم طعم تماشاچی و تشویق به معنای واقعی کلمه اش را نچشیده اند دیگر چه رسد به میادین خارجی. نکته قابل تامل این است که اگرچه انتخاب نماینده برای میدانی سخت، امری است شوخی ناپذیر، رقابت در المپیک نیز نه برای شرکت کنندگان و نه برای هواداران تیمها شوخی نیست. هواداران حاضر در المپیک تنها برای تفریح و سرگرمی نمی آیند و بلیطهای بس گزاف را تهیه نمی کنند. آنان به راستی برای تشویق کشورشان و به آرزوی پیروزی و سربلندی نام وطنشان می آیند. آنان نیز رقابت جداگانه ای را ترتیب می دهند در رشته بهتر تشویق کردن!

برای نتیجه گیری در این بخش باید کمی به عقب برگردیم. باید یاد آور شویم که تا چه میزان زنان و دختران ایرانی با تشویق تیمهای زنان کشورشان بیگانه اند. باید یادآور شویم که از جمله پربیننده ترین رقابتها در تاریخ ورزش زنان ایران (حداقل بعد از انقلاب) مسابقات بازیهای زنان مسلمان بوده که سالن هندبال استادیوم آزادی به مدد سفرهای مدرسه ای و اعضای سایر تیمها پرشده اند. حتی رقابتهایی چون لیگ برترفوتسال و یا بازی تیم ملی والیبال ایران و ارمنستان، توانایی پرکردن سالن حجاب 1 را هم نداشته اند. شاید در این زمینه تیم ملی فوتبال زنان ایران- آلمان را بتوان موفقترین یاد کرد که به تنهایی توانست دربهای مجموعه ورزشی آرارات را به روی مشتاقان بگشاید.

به یاد بیاوریم که به گفته هما حسینی (کسب کننده سهمیه المپیک در رشته قایقرانی) تنها تشویق هم تیمی هایش، انرژی مضاعفی برای برد وی فراهم کرد. و از سوی دیگر در همین شماره شیرزنان می توان خواند که تفاوت فضای محل تمرین و فضای سالن رقابتی یکی از دلایل ناکامی ملی پوش بولینگ ایران در مسابقات مالزی عنوان شده است. تمام بحث بر سر این است که اگر رقابتی بین نعمتی و خوش جمال در ایران برگزار شود، به دلیل اهمیت و حساسیت این دیدار، در صورت برنامه ریزی صحیح و مناسب مسابقه فوق، توانایی کشاندن دختران زیادی از کلان شهر تهران به اطراف تاتامی را خواهد داشت. این بهترین فرصت خواهد بود برای

1- آغاز حرکتی در زمینه دعوت از تماشاچیان زن برای رقابتهای زنان

2- یافتن تجربه رقابت در میان تعداد زیادی تماشاگر

3- تاثیرات انرژی مثبت منتقل شده به بازیکن منتخب ایران

البته هنوز فرصت هست. هنوز می توان دختران تمرین دیده شده در چین تایپه را در استادیوم آزادی روبه روی هم فرستاد و از همه فرصتهای موجود به بهترین نحو ممکن برای ورزش حرفه ای و ورزشکاران حرفه ای سود جست. فراموش نکنیم حضور موفق نماینده ایران در المپیک نه برای شما (دست اندرکاران تیم) و نه برای ما (هواداران و رسانه ها) شوخی نیست.