براساس آنچه که گفته می شود حق زنان ورزشکار یک سوم بودجه فدراسیون ها است اما اگر بروید و تحقیق کنید می بینید که در اکثر فدراسیون های ورزشی این عملی نمی شود. بنابراين بودجه به صورت عادلا‌نه تقسيم نمى‌شود. ورزشکاران زن ما در سال اخیر بهترین نتایج را گرفتند اما فوتبالیست ها بیشترین پول را می گیرند در حالی که ضعیف ترین نتایج ورزشی را هم معمولا کسب می کنند. اين چيزى نيست که من بگويم. آقاى قره خانلو هم در يکى از مصاحبه‌هايش به اين موضوع اشاره کرده و گفته بود. سوال اين است که چه کسى در کجا و کدام شورا تصميم گيـ‌رى ‌کرده و گفته است که حدود 40 ميليارد تومان بايد در ليگ هزينه کرد.

چه کسى تصميم گرفته است که به يک بازيکن 400 ميليون و به ديگرى 300 ميليون بدهيم. اگر چه اين پول‌ها در مقابل پول‌هائى که در دنيا پرداخت مى‌شود، چيزى نيست اما در مقايسه با بقيه رشته‌‌هاى ورزشى چه بايد بکنيم؟ در نظام جامع توسعه کشور به اين دليل شورايى را تحت عنوان شوراى ورزش قهرمانى پيش‌بينى کرديم که در آنجا پولى که به ورزش مى‌دهيم، سياستگذارى شود. من معتقدم به اين شکل نمى‌شود ورزش مملکت را اداره کرد. پولى که در ورزش سرمايه گذارى مى‌شود نبايد توسط يک عده خاص و با يک جهت گيرى خاص سياستگذارى شود.

وقتى ما بودجه کافى براى پرورش ورزشکارمان نداريم، وقتى ورزشگاه و محل تمرين در شهرستان‌ها وجود ندارد و زمانى که هيئت‌هاى ورزشى در استان‌ها کار کارشناسانه بر روى ورزشکاران انجام نمى‌دهند، چطور مى‌توانيم فکر کنيم که برگزارى مسابقات در سطح استان‌ها مى‌تواند به ما کمک کند.

* زهرا سعیدی- کارشناس و دکتراى تربيت بدنى از دانشگاه تهران