هما، تو پرچمدار ایران در المپیک بودی. موقع حمل پرچم چه احساسی داشتی؟

زیباترین لحظه زندگی ام، زمان حمل پرچم بود. خیلی هیجان زده بودم. اینکه نماینده یک گروه از ایران باشی، حس خوبی است. خصوصا که توجه بیشتری به من می شد. از خیلی از کشورها به من تبریک می گفتند، خیلی ها با من عکس می انداختند و همه به خاطر پوشش و سن کمم تحسینم می کردم که توانسته بودم به المپیک برسم. پرچم خیلی سنگین بود ولی من دوست داشتم با خوشحالی آن را تکان دهم که هر چند کم اما موفق به این کار شدم.

هر دوی شما برای اولین بار است که به المپیک اعزام شده اید. مسابقه دادن در المپیک چه تفاوت هایی با مسابقاتی که تا به حال در انها شرکت داشتید، داشت؟

هما: مسابقات المپیک با تمام مسابقات فرق می کند. حتی با مسابقات درجه یک جهانی. رقابتهایی که در این جا دیده ام، در هیچ جا ندیده بودم.

نجمه: المپیک یک رویداد بزرگ است. از این نظر که تو با بهترین های جهان رقابت می کنی و می توانی تجربه های خوبی هم از شرکت در اینگونه مسابقات کسب کنی.

فکرنمی کنید که المپیک میدان بزرگی برای تجربه کردن است؟

هما: من فکر می کنم اینکه توانستم در این رقابتها حضور داشته باشم خیلی مهم است. اینکه در یک مسابقه با حریفان قدر دنیا روبرو شوی، تجربه بزرگی است. ولی این را قبول دارم که اینجا جای کسب تجربه نیست. آنقدر سطح مسابقات بالا است و همه در سطح فوق عالی قرار دارند که باید مانند خود آنها باشی تا موفق شوی. البته من تمام سعی خود را کردم ولی بیشتر از کسب نتیجه، تجربه به دست آوردم.

نجمه: نمی توان از اولین حضور در المپیک انتظار گرفتن مدال داشت. من اولين زن حاضر تيروكمان در مسابقات المپيك هستم و تجربه خوبي را در پكن به دست آوردم كه مطمئناً درسالهاي آينده از آن بهترين استفاده را خواهم كرد. من تمام سعی ام را کردم اما متاسفانه نتوانستم نتیجه بگیرم. اما تجربه های خوبی کسب کردم که می توانند در مسابقات بعدی کمک زیادی برایم باشند.

هما: کسانی که برای دومین یا چندمین بار در المپیک حضور دارند، کاملا با کسانی مثل من که برای اولین بار شرکت داشتند، فرق می کنند. اگر در المپیک بعدی حاضر شوم، همه شرایطم مطمئنا فرق خواهد کرد. دیگر می دانم باید چه کار کنم. حالا احساس می کنم رفتارم با گذشته فرق می کند. چیزهایی را فهمیدم و به جایی رسیده ام که اگر انجامشان دهم، من هم می توانم قهرمان باشم.

نجمه تو نتوانستی در این مسابقات رکورد خودت را هم حفظ کنی. چرا این اتفاق افتاد؟

بله درست است. متاسفانه نتوانستم ركوردهاي خود را در اين پيكارها به دست آورم كه آسيب ديدگي دست راستم دليل اصلي اين وضعيت بود.

اگر رکوردهای خودت را می زدی در دور مقدماتی درجایگاه بهتری قرار می گرفتی و به رقیب کره ای نمی خوردی؟

بله اگر ركوردهاي خودم را مي‌زدم حداقل بيست رده بالاتر از اين مي‌شدم. در حقيقت من بايد در رده‌هاي چهلم جدول قرار مي‌گرفتم.

خیلی ها معتقدند که اگر مربی کره ای در کنار تو بود تو بهتر می توانستی نتیجه بگیری؟

به هر حال بودن او در کنار تیم نمی توانست بی تاثیر باشد اما متاسفانه مشکلاتی ایجاد شد که....

این مشکلات دقیقا چه بود؟

ترجیح می دهم که راجع به این موضوع من صحبت نکنم. مسوولان فدراسیون توضیحات لازم را داده اند.

هما آنطور که می گویند تو هم با مشکلات جسمانی مواجه شده ای؟

بله، به خاطر رطوبت زیاد و پوشش کاملی که دارم، عرقم درست تبخیر نمی شود و متاسفانه مشکل پوستی پیدا کرده ام که خیلی اذیتم می کند.

پوشش اسلامی مشکلی برایتان ایجاد نکرد؟

هما: نه. در مسابقات با همه فرق می کردم و این حس خاصی به من می داد. البته اینجا جای این نیست که به این چیزها فکر کنم چون در همه مسابقات ما با همه فرق می کنیم. هیچکس باورش نمی شد که من قایقران باشم، خارج از محل مسابقات همه فکر می کردند که من تیرانداز هستم.

نجمه: برای من هم نه. خصوصا که لباس ما چندان تفاوتی با لباس سایر تیراندازن ندارد. ضمن اینکه ما همیشه با همین لباس ها مسابقه می دهیم و به این پوشش عادت داریم.

خانوداه هایتان در خصوص نتایجی که به دست آورده اید، نظری ندارند؟

نجمه: خانواده من از اینکه توانسته ام به مسابقات المپیک برسم، خوشحالند و انتظار هم نداشتند که من مدال بگیرم.

هما: خانواده من هم از همان روز اول می گفتند از من انتظاری ندارند، فقط حضورم برایشان مهم بود.

پیگیر نتایج مسابقات شما بودند؟

نجمه: بله، اخبار را پیگیری می کردند.

هما: اگر مسابقات پخش می شد، بهتر می توانستند پیگیری کنند.

پس معتقدی، بهتر بود تلویزیون بازی ها را پخش کند؟

هما: بله پخش بازی ها می توانست اتفاق خوبی باشد. درست است که به دلیل پوشش قایقرانان دیگر این رقابتها قابل پخش نیست ولی می شد از دور و حداقل با دوربین دستی آن را پخش کنند. پخش مسابقات مهم المپیک برای ورزشکارانی که نیامده اند، می تواند مفید باشد.