ابتدا گمان می کردم من به عنوان یک فمینیست لیبرال متعهد و معتقد، می بایست از حجاب زنان در بزرگترین تورنمنت ورزشی جهان وحشت زده شوم و آن را به عنوان سمبول ستم پدرسالارانه نسبت به زنان در نظر گرفته و با آن به مخالفت بپردازم. اما به تدریج دریافتم که بجای ترس از این اقدام زنان مسلمان و رد آن، می بایست آنها را تحسین کنم. امروز با قاطعیت می گویم باید از این موضوع وحشت زده شد که چند کشور از جمله عربستان سعودی، ورزش زنان را ممنوع دانسته و تیم کاملاً مردانه ای را به المپیک اعزام کرده است. اما در برابر این زنان مسلمان که باورهای مذهبی شان را با آرمانهای ورزشی خود آمیخته و حفظ کرده اند، کاری جز تحسین و احترام جایز نیست.

در طول سالهای گذشته شاهد حرف و حدیث های متعدد و غیرمعتبری نسبت به مسئله حجاب بوده ایم و اقدامات زیادی نیز برای مقابله با آن در برخی کشورها صورت گرفته که نمونه آن منع حضور دختران محجبه در مدارس فرانسه در سال 2004 است که در تحلیل ها و تبلیغات رسانه ای تلاش می شود، آن طرح را در بریتانیا نیز پیاده کنند.

دوستان فمینیست، روسری و حجاب سر را نشانه انقیاد زن می دانند و معتقدند تنها راه کنترل مردان هوسباز، پوشاندن زنان حتی به صورت اجباری است و حجاب چیزی است که در جامعه آرمانیِ همراه با تساوی جنسیتی هرگز قابل قبول نخواهد بود. این باور در مورد حجاب هم درست است و هم غلط. نوع پوشش همه ما تا حدی برخاسته از فشارهای اجتماعی است و فرهنگ همه ما هنوز هم می گوید اینکه مردی با پوشش نامناسب در معابر عمومی ظاهر شود قابل قبول تر بوده و کمتر حس جنسی افراد را برمی انگیزد. این حقیقت دارد که اکثر ادیان و مذاهب پدرسالارانه باورها و دیدگاههای سخت گیرانه تری نسبت به زنان دارند که البته می بایست تغییر یافته و اصلاح شود اما راه درست این اصلاح طلبی آموزش و گفتگو است و نه اجبار زنان مسلمان برای آشکار ساختن بخشهایی از بدنشان که اتفاقاً هم اکثر آنها بنا به نوع زندگی که تاکنون داشته اند، ترجیح می دهند پوشیده بمانند. اینکه به زنان گفته شود آنها اندیشه درست و عمل صحیح را تشخیص نمی دهند و نمی دانند چطور فکر کنند را در نظر بیاورید! چه جمله و چه اقدامی را سراغ دارید که بیش از این بتواند مفاهیم و اصول فمینیسم را به چالش کشیده و در ضدیت با فمینیسم قرار گیرد؟

برخی در پاسخ به این پرسش می گویند قاعده این است که مذهب را از زندگی عمومی مردم خارج سازیم. اما باید گفت که مفهوم آن قاعده این نیست که اشخاص را از عمل مسالمت آمیز به باورهایشان در مکانهای عمومی منع کنیم بلکه منظور این است که ارجحیت یک مذهب و یک سری از باورها بر مذاهب و باورهای دیگر و تحمیل آن به تمام افراد جامعه را به نقد بگذاریم.

برای کسب اطمینان از اینکه اعمال مذهبی شخصی مناسب نبوده و منشأ اخلال در جامعه است، هم راه حل ساده ای وجود دارد. می توان تاثیر این اعمال و باورها را در وظیفه شناسی، مسئولیت پذیری و سودمندی شخص در جایگاه خاص خودش در جامعه و محیط کار در نظر گرفت که منفی بوده یا خیر. از این روی، می بینیم که تجربه ثابت کرده حجاب زنان در شغل، تحصیل، ورزش و فعالیت آنها در عرصه های مختلف جامعه نمی تواند تاثیر منفی داشته باشد و روند طبیعی آنها را مختل سازد. در حقیقت می توان چنین گفت که حضور زنان محجبه در المپیک خود نشان می دهد که تقریباً هیچ مانعی برای کسب موفقیت وجود ندارد.

منبع: گاردین- نائومی آلدرمن