بیست و نهمین دوره بازی های المپیک هم به پایان رسید و مشعل آن خاموش شد، حال تنها چیزی که از المپیک ادامه خواهد یافت، بحث ها و مشاجراتی است که اجتناب ناپذیر به نظر می رسند. یکی از این بحث هایی که در خلال بازی های المپیک به میان آمد، سن دختران ژیمناستیک کار چینی بود؛ این بحث از آن دسته موضوعاتی است که ظاهراً ادامه نیافت.

وقتی صحبت از ارتقای سطح ورزش زنان می شود، جای شک و بحثی باقی نمی ماند و همه متفق القول اند که زنان در طول بازی های المپیک همواره رشد قابل ملاحظه ای را تجربه کرده اند. اما "ژیمناستیک زنان" که بهتر است بخوانیم "ژیمناستیک دختران" در چندین دهه گذشته، شناسنامه و گواهی زمان تولد و حداقل سن برای شرکت در این رقابت ها بحث برانگیز شده است. چراکه ملزومات حضور در بازی های این رشته، داشتن فیزیک جسمانی بچه گانه یا "پیش از بلوغ" است. اینها موضوعاتی نیستند که به خود ژیمناستیک ربط داشته و برای این رشته ورزشی اجتناب ناپذیر باشند. مردان ژیمناستیک کار، که برنامه های تمرینی متفاوتی از زنان را دنبال می کنند، معمولاً در سنین 16 و 17 به بالا تا سال های نخستین دهه سوم زندگی در رقابت های این رشته شرکت می کنند، و به ندرت پیش می آید که پسران کمتر از 16 سال با بزرگسالان تمرین کرده و به رقابت بپردازند و این اصلی است که در مورد رشته های دیگر نیز صدق می کند.

مورد دیگری که در رقابتهای ژیمناستیک زنان قابل نقد است برجسته سازی جنسیت در برنامه های روتین این رشته ورزشی است. از دخترهای ژیمناست، "پرنسس های کوچکی" که هرگز بزرگ نخواهند شد –حداقل تا زمانیکه در رقابت ها حضور دارند – انتظار می رود تا در کل ارائه نمایش، در حالیکه آرایش کرده اند لبخند ملیحی به لب داشته باشند. این زبانی است که دوره آن بسر آمده و تصویری است کلیشه ای از "زنانگی" و "دوشیزگی" که به دهه 1950 تعلق دارد نه قرن بیست و یکم. اگرچه در همان سالها، در المپیک 1956، زن 35 ساله ای توانست مدال طلای المپیک را به خود اختصاص دهد، چیزی که امروز کاملاً غیرقابل تصور است.

با این حال، خوشبختانه بحث بر سر سن ژیمناست های چینی قدمی است مثبت برای تجدید نظر و تاملی دوباره در مورد این رشته ورزشی و مسائل آن. و شاید روزی برسد که "زنان" ژیمناست هم مانند بسیاری دیگر از رشته های ورزشی همچون ماراتون و پرتاب نیزه، به عنوان یک رشته المپیکی پذیرفته شود.

منبع: گاردین