بعد از آن 2 رشته دیگر (کبدی و آلیش) را بطور حرفه ای دنبال کردم تا الان توانسته ام توانایی هایم را در ورزش و در هر سه این رشته های نشان دهم. سال 1384 وارد رشته کشتی آلیش شدم و الان 5 سال است که این ورزش سنتی را با امکاناتی در حد صفر و بدون پشتوانه مالی یا حمایتی از طرف سازمان تربیت بدنی یا تربیت بدنی استان تهران یا تربیت بدنی شهرستان ورامین ادامه می دهم. به دلیل عشقی که به کارم دارم، فقط به ورزش پرداختم تا به مسابقات جهانی آلیش اعزام شدم اما بعد از نائب قهرمانی در جهان هم هیچ کمکی به من نشد.

امسال در مسابقات کبدی در هندوستان توانستم نائب قهرمان آسیا شوم ولی باز هم مشکلات مالی من حل نشد. مجبورم به خاطر یک تمرین 2 ساعتی، 7 ساعت را در اتوبوس های ورامین به تهران و برعکس سپری کنم که خیلی طاقت فرساست. آنهم برای یک ورزشکار زن که هیچ پشتوانه ای ندارد. مسئولین محترم سازمان تریبیت بدنی خوب میدانند که یک ورزشکار باید از لحاظ تغذیه، امکانات ورزشی، وسیله نقلیه و حقوق تامین باشد ولی من تا امروز که یک قهرمان شدم، هیچ امکاناتی از لحاظ مالی، تغذیه یا وسیله نقلیه نداشته ام.

ساعت 6 صبح از خانه بیرون می آیم و ساعت 10 و نیم شب از تهران به سمت ورامین حرکت میکنم. بعضی وقتها دچار کسالت و بیماری میشوم ولی باز هم به راهم ادامه میدهم تا شاید یکی از اعضای سازمان تربیت بدنی مشکلاتم را درک و حمایتم کنند. در زمستان با اینکه سرد است اما گرمای عشق به ورزش مرا حفظ می کند. نامه های بسیاری به سازمان تربیت بدنی و اداره های تربیت بدنی استان و شهرستانم نوشته ام ولی آنها توجهی نکرده اند. در صورتی که ما ورزشکاران را فقط سازمان تربیت بدنی میتواند حمایت کند.

دلم می خواهد این پیام به آقای علی آبادی (ریاست محترم سازمان تربیت بدنی) منتقل شود که چرا ورزشکاری مثل من باید با تمام مشکلات مالی و پشتوانه ای، قهرمان جهان و آسیا شود ولی همکاران ایشان به او هیچ توجهی نکنند و حتی در تجلیل از قهرمانان استان تهران هم نامی از او نباشد! با اینکه من در سه رشته ورزشی قهرمان کشور هستم. پدر کارگری دارم که از نظر مالی در حد متوسط است و فقط می تواند خرج و مخارج خانواده را بدهد و پس اندازی برای رفت و آمدم نمی ماند.

من قول المپیکی شدن در رشته جودو را به سازمان تربیت بدنی و مردم داده ام ولی اگر حمایتم نکنند در این راه دچار مشکل می شوم. یک دختر روستایی که از روستاهای دور افتاده ی استان تهران در سه رشته فعالیت می کند نباید سازمان تربیت بدنی او را بی انگیزه کند؛ البته روحیه ی من خیلی قوی تر از این حرفهاست.

هفته ای 2 جلسه در خانه تمرین بدنسازی می کنم و 3 جلسه در تهران به تمریناتم می پردازم. در خانه با 2 دمبل خیلی قدیمی و یک هالتر و میله ی بارفیکس و طناب به بدنسازی می پردازم تا بتوانم بدنی قوی و آماده داشته باشم اما از لحاظ تغذیه مشکلاتی دارم که خودتان اگر ورزشکار باشید درک می کنید.

"خدایا اعضاء و جوارحم را برای خودت قوی گردان "