نه باشگاهی داشتند و نه مربی خاصی! اما همچنان پیش تاز مردان هستند. شادی کیا یکی از پنج دختری است که روبروی لاین یک ایستاده. با وجودی که از تمام دختران عقب تر است فقط می خندد و اصلا چیزی به نام استرس را نمی شناسد و بعد از هر پرتاب به هوا می پرد. رقابت در لیگ را هم نوعی تفریح می داند حتی یک لحظه هم یک جا بند نمی شود و مدام می خواهد بازیگوشی کند! یک سالی می شود که کارمند سرزمین عجایب است و از همین طریق با رشته بولینگ آشنا شده است: "یک سال است که اینجا کار می کنم و حدود هفت ماهی می شود که بولینگ تمرین می کنم." رشته ورزشی اش با تحصیلاتش آنقدر متفاوت است که خودش هم حیرت زده مانده و من را هم گیج کرده!

شادی می گوید: "علوم سیاسی می خوانم و متولد سال 65 هستم، هدفم هیچ وقت بولینگ نبوده و فقط برای تفریح شرکت کرده ام. سرمربی ام آقای اوشانی است که اجازه نمی دهد حتی یک لحظه هم بروم" آنقدر شیطان است که اوشانی به او حتی اجازه قضای حاجت هم نمی دهد!!! چون بولینگ را دوست دارم، در لیگ شرکت کرده ام اما بخاطر حجم زیاد کار و درسم از لیگ باشگاه انقلاب انصراف داده ام."

اسمش کاملا به روحیه اش می آید. جدا از همه فعالیت هایش زبان فرانسه می خواند و قرار است تا چند ماه دیگر به بلژیک برود: "من یک هفته دیرتر از بقیه به لیگ آمده ام. برای همین هم جریمه شدم و به حای 35 هزار تومان، مجبور شدم 50 هزار تومان بدهم!"

فاطیما حکم اللهی دیگر دختر شرکت کننده است که آرام و بی سروصدا گوشه ای ایستاده. از طریق خواهرش بهاره که در سرزمین عجایب کار می کرده و خودش هم بولینگ باز است با اینجا آشنا شده است: " 29 سالمه اما به خاطر اینکه تیم ملی زیر 25 سال است نتوانستم در انتخابیه تیم ملی شرکت کنم اما پارسال به عنوان داور، انتخابیه بانوان را قضاوت کردم."

نه کلاس داوری رفته و نه آموزشی دیده اما در جلسات توجیهی فدراسیون شرکت کرده و آنقدر خوب بوده که داوری این رقابت مهم را عهده دار شده؛ تا به حال بدون دریافت یک ریال از فدراسیون ادامه داده است. بولینگ تنها رشته ورزشی اش نیست بلکه 12 سال است شمشیر بازی می کند و 8 سال است که در تیم ملی این رشته عضویت دارد: "چهار بار مقام قهرمانی کشور و 7 دوره مقام های دوم و سوم کسب کرده ام. بولینگ را فقط برای علاقه ادامه می دهم."

مریم اسدی نیا هم که تا پیش از این، نفر اول انتخابیه بوده در این لیگ حضور دارد. او نیز در اینجا کارمند است و از همین طریق با بولینگ آشنا شده. استایل پرتابش آنقدر زیباست که بیانگر توان و تجربه اش است: "متولد 63 هستم. بعد از انتخابیه 86 سه یا چهار ماه است که تمریناتم را به صورت جدی شروع کرده ام. سال گذشته به خاطر مشکلات شخصی ام با بقیه به مسابقات مالزی نرفتم اما آنقدر خوب هستم که در رنکینگ بانوان دوم شده ام." بیشتر از بقیه به مشکلات ورزش زنان نگاه می کند و معتقتد است که اگر رسیدگی بیشتری به بانوان شود حتما جایگاهی بالاتر از مردان به دست می آورند.

"متاسفانه من مربی ندارم، فقط از روی دست دیگران یاد گرفته ام البته آقای اوشانی نیز به من کمک کرده است ولی در کل تا به حال سرمربی نداشته ام. چند وقت پیش آقای رستمی که یک مربی بین المللی است به فدراسیون اعلام همکاری کرد اما به دلایل مختلف نتوانست مربی تیم ملی شود و از ایران رفت."

او نتها کسی بود که به همه چیز اهمیت می داد و همه چیز را زیر ذره بین می برد.

"این رشته جزو رشته هایی است که مختص قشر خاصی از ورزشکاران است، من هم به خاطر اینکه کارمند اینجا هستم و در تیم ملی حضور دارم اجازه بازی دو ساعت رایگان دارم اما اگر درجای دیگر بخواهم شرکت کنم باید به ازای هر ساعت استفاده از لاین، 20 هزار تومان بدهم و این تنها مزیتی است که اینچا برای ملی پوشان در نظر گرفته اند."

سمیه دروی نیز در این رقابت ها حضور دارد اما حاضر نشد مصاحبه کند: "خیلی خراب کرده ام و اصلا حوصله ندارم."

و اما قهرمان بولینگ بانوان! مهشید پورسرتیپ که او نیز مثل سایرین هم در این جا کار می کند و هم عضو تیم ملی است. او پیشتاز سایر دختران بولینگی سرزمین عجایب است تا جایی که تعداد زیادی از مردان بولینگی امتیاز کمتری از او دارند و مهشید تنها از مربیانش امتیاز کمتر دارد و البته گاهی در گیم های مختلف از آنها هم بالاتر می آید.

خودش می گوید: " مقام اولی در خانم ها برایم مهم نیست! مقام هشتمی در مردان برایم مهمتر است اما باز هم حیف شد چون دستم به مدت دو هفته آتل داشت و نتوانستم تمرین کنم و از همه مهمتر عدم حضور مریم ونکی است چون رقیب اصلی من در بولینگ است."

مهشید تنها به لیگ سرزمین عجایب اکتفا نکرده و در باشگاه انقلاب هم حضور دارد که البته ربطی به این لیگ ندارد: "در باشگاه انقلاب بین 60 نفری که در آنجا رقابت می کنند، نهم هستم."

او نیز به این که بولینگ ورزش قشر خاصی است، اعتقاد دارد: "هزینه های این رشته خیلی بالاست. توپ هایم را از مالزی گرفتم که هر کدام 200 هزار تومان قیمت داشت اما همین توپ ها در ایران کمتر از 300 هزار تومان نیستند. کیفم 200 هزار تومان است و توپ جدیدی که می خواهم 370 هزار تومان قیمت دارد."

در پایان وقتی به عنوان اولین نفر انتخاب شد و جوایزش را گرفت، گفت: "حالا باید تا ساعت 1 شب اینجا بمانم و کار کنم. عادت کرده ام که مثل تراکتور باشم و آنقدر به این رشته علاقه دارم که مطمئن هستم در آینده ای نه چندان دور مقام قهرمانی جهان را کسب می کنم."

به این تریب مهشید پورسرتیپ اول، مریم اسدی نیا دوم، سمیه دوری سوم، فاطیما حکم اللهی چهارم و شادی کیا پنجم شدند.