نامه هایی به زبان انگلیسی و کره ای نوشتیم و روز بازی هنگامی که کره ای ها تصمیم داشتند به استادیوم بروند، بین آنها پخش کردیم. در همین حال یکی از افراد آنجا وقتی علاقه ما را دید، چند بلیط استادیوم در اختیارمان قرار داد و آن لحظه ما در آسمان بودیم. باور نمی کردیم که می توانیم وارد استادیوم شویم. اولین مسئله ای که توجه ما را در استادیوم جلب کرد، فاصله زیاد با زمین بود. طوری که بازیکنان به سختی دیده می شدند و خوب باعث شد ما به گناه نیفتیم! در کنار کره ای ها نشستیم و همراه آنها هم کره و هم ایران تشویق کردیم. کره را تشویق کردیم چون برای زنهایش ارزشی برابر مردان قائل شده بود.

سارا لقایی

وقتي ايران گل زد داشتم با تلفن صحبت مي كردم. جيغي كه زدم شرط مي بندم روي شنوايي پشت خطي تاثير گذاشت. گريه ديگر نگذاشت صحبت كنم. مثل رويا بود آن لحظه. مطمئن بودم گل زديم. دقيقا پشت دروازه بودم و توپ زرد رنگ انگار خورده بود درست وسط قلبم. اما طبق عادت منتظر بودم صحنه تكرار گل پخش شود و شادي بازيكن گل زن.

چه استدلالي است كه مي گويد: تماشاي بازي زنده توسط زنان به خاطر پيدا بودن پاي مردان حرام است؟ از آنجا هر چه زور زديم نتوانستيم ساق پاي بازيكن ها را ببينيم. بازيكن ها را هم از هم تشخيص نمي داديم. من خودم عقيلي را به خاطر موهاي لختش با علي كريمي اشتباه گرفتم و بعد يادم آمد كريمي كه اصلا توي تيم ملي نيست. هيجان حضور اول، حواس برايم نگذاشته بود و فكر مي كردم دروازه بان پيراهنش را عوض كرده نه اينكه زمين هاي بازي عوض شده است!

وقتي ايران گل خورد هياهوي تماشاچي هاي كره اي كه اطرافمان را گرفته بودند، مانع نشد سكوت سنگين ايراني ها را نشنويم.