روستی در سال 1959 و بعد از آنکه جودو را از مردی ارتشی در همسایگی‌شان آموخت، به نیویورک رفت و با عضویت در انجمن (.Y.M.C.A) توانست در اولین رقابت رسمی خود شرکت کند. شرکت در مسابقات این انجمن اگرچه برای زنان ممنوعیت آشکاری نداشت اما سختی‌های زیادی را نیز برای آنها که از این فرصت استفاده می‌کردند، بهمراه داشت.

بااین‌حال روستی با کوتاه کردن موهایش و بستن سینه‌هایش با نواری محکم زنانگی‌اش را پنهان کرد و در آخرین دور رقابت‌های آن سال شرکت کرد و توانست حریف خود را شکست دهد و اولین مدال رسمی خود را دریافت کند و از آن پس به عنوان مربی در این انجمن فعالیتش را ادامه بدهد. روستی از آنجایی که یک جودوکار حرفه‌‌ای بود، نتوانست در مسابقات ملی جودو زنان که در حد آماتور بود، شرکت کند.

وی حتی پس از آنکه به ژاپن،‌ خانه جودو رفت و آن را به طور کامل آموخت، اگرچه یکی از بهترین زنان جودوکار امریکا شد و مدال‌آوریش درالمپیک برای خود او و اطرافیانش مسجل شد اما نتوانست از این مهارت خود استفاده لازم را ببرد و فقدان مسابقات ملی، ممنوعیت حضور زنان جودوکار درالمپیک و نیز عدم حمایت لازم از ورزش زنان مشکلی بود که راه او را دشوار می‌کرد.

وی که در این مورد اعتقاد داشت باید یا میخ بود یا چکش، خواست که مانند دیگر زنان، میخ نباشد و چنین بود که مبارزاتش را در قالب مذاکره با مقامات برای افزودن جودو زنان به لیست بازی‌های المپیک آغاز کرد و نامه‌های زیادی که در آنها این ممنوعیت را غیرقانونی و ناعادلانه می‌خواند، به سازمان‌های زیادی از جمله کمیته بین‌المللی المپیک نوشت. او که از علی‌رغم تلاش‌های حق‌طلبانه‌اش به سود زنان، از پذیرفتن عنوان فمینیست سر باز می‌زد، در سال 1980 نیز برای کمک به برگزاری مسابقات جهانی جودو زنان در باغ میدان مدیسون، خانه‌اش را فروخت.

روستی با یادآوری روزهای کودکی‌اش و رفتار نامناسبی که خانواده‌اش با او داشتند، می‌گوید: "وقتی شما را از انجام کار ناتوان می‌سازند، می‌توانید افسرده شوید یا با این محدودیت کنار بیایید یا اینکه با روحیه‌ای سلطه‌جو و با قدرت تمام از این محدودیت بگذرید. من مسئولیت راه سوم را برگزیدم و همین باعث شد قوی‌تر شوم."

مبارزات او با تلاش‌های دیگر زنان ورزشکار برای گرفتن حق خود و رفع تبعیضات جنسیتی حاکم در عرصه ورزش همزمان بود. چنین بود که سرانجام مسابقات نمایشی جودو زنان در المپیک 1984 لس‌آنجلس برگزار شد و در المپیک 1988 سئول، روستی توانست مدال المپیک را به جمع افتخارات خود بیافزاید.

او امروز پس از بیست سال مبارزه با تبعیض و تلاش برای بهبود شرایط حاکم بر این رشته ورزشی در بین زنان، حریفان دیگری را به مبارزه می‌طلبد. حریفان امروز او مشکلات کلیوی و سرطان خون است. بااین‌حال او هنوز هم معتقد است کارهای زیادی دارد که باید به انجام برساند و خوشحال است که تلاش‌های پیشینش به ثمر رسیده‌اند.

منبع: نیویورک تایمز