عکس از aminus3.com

به هرحال مهمترین شاخصه پیشرفت زنان در هر کشور میزان رشد حضور اجتماعی آنان است. حضوری که در ایران، با مطالبه حق تحصیل شروع شد و با مطالبه مشاغلی که زمانی مطلقآ مردانه محسوب می شدند، ادامه یافت. زنان خواهان شریک شدن در تمام میدانهایی هستند که زمانی در انحصار مردان بود: از سیاست تا ورزش. در این میان ،ورزش زنان، از ارزش نمادین و نهادین ویژه ای بهره مند است. چرا که موانع پیش روی ورزش زنان در ایران بیش از هر عرصه دیگری، نشاندهنده و بیانگر جزم های تاریخی و تعصبات مردسالارانه ای است که زنان ایرانی در راه حضور مؤثر در اجتماع با آن مواجه هستند.

جالب است که حساسیت فرهنگی نسبت به فعالیت ورزشی زنان گاهی حتی از حساسیت روی فعالیت سیاسی آنان بیشتر است؛ شاید به این دلیل که حضور و موفقیت زنان در صحنه ورزش بیش از هر عرصه دیگری، بر تصویر مطلوب زن در یک جامعه مردسالار ترک می اندازد. زن ورزشکار، زن مدال آور و زن قهرمان در میدانهای ورزش بین المللی، بسیار نزدیک به الگوی زن مدرن است. الگویی که طبیعتآ بنیادگرایان و سنت گرایان، آن را نمی پسندند و برنمی تابند. ورزش، در سنت ایرانی، ساحتی کاملآ مردانه و مرتبط با آیین پهلوانی بوده است؛ آیینی که مانند مشابه غربی اش، یعنی آیین شوالیه گری، یکی از مهمترین نمادها و آبشخورهای فرهنگ مردسالار است؛ گود زورخانه، در گذشته های تاریخی، از تقدسی ویژه برخوردار بوده تا آنجا که هوای مردانه زورخانه، بنا به قانونی سخت گیرانه نمی بایست هرگز با نفس زنانه آلوده شود و ورود زنان به زورخانه ممنوع بوده و هست.

محدودیت های امروزی در مورد ورزش زنان و مسائلی نظیر ممنوعیت ورود زنان به استادیوم های فوتبال را باید ادامه و بازتولید همین سنت مردسالار و سنتهای مشابه آن ارزیابی کرد؛ اما زنان با همه محدودیت ها و فقر امکانات، انحصار مردان در این عرصه را هم شکسته اند، شاید دیر نباشد زمانی که تعداد زنان ورزشکار و مدال آور و افتخارآفرین از تعداد مردان ورزشکار سبقت بگیرد. آنگونه که با پیدایش اندک مجال و آزادی، تعداد دختران دانشجو از پسران دانشجو فزونی گرفت؛ در عین حال، مسئولان ورزشی نیز نباید فراموش کنند که یکی از مهمترین دلایل موفقیت کشورهایی نظیر روسیه، چین و آمریکا در المپیک نسبت به دیگران حضور قدرتمند زنان در کاروانهای ورزشی این کشورهاست.

رفع محدودیت های پیش روی ورزش زنان می تواند و باید در فهرست مطالبات موج نوی جنبش زنان ایران باشد، بدون شک رفع موانع ورزشی زنان، به معنای شکسته شدن بسیاری از جزم ها و عصبیت های مردسالار خواهد بود. حضور زنان ورزشکار می تواند به مثابه باد بهار که این روزها سبزه می رویاند و لایه لایه یخ کوهساران را به آب جویباران پیوند می دهد، نهانخانه ذهن های بسته را از غبار و رسوب جزمیات متعلق به گذشته بروبد تا سپیده دمان نوروز و روز دیگری از دل صفحات تاریک جامعه مردسالار بدمد.