او بنابر عادت هرروزه این بار با چنین جملاتی به استقبال مصاحبه با رسانه های گروهی رفت؛ «هرگاه نام من مطرح می شود، مردم بی اختیار احوال برادرم مارات سافین را می پرسند. خواهر کوچک او هستم و هرچقدر هم با دست مرا نشان بدهید و بگویید هی، این خواهر مارات است، باز هم فقط یک یاور کوچک برادرم باقی خواهم ماند، نه چیز دیگر،»

این تنیسور ۲۲ساله متولد روسیه در روزهای ناکامی مارات ۲۹ساله اوج گرفته است. به زیر کشیدن سرنا ویلیامز امریکایی اصلاً کار آسانی نبود، با این حال دینارا خیلی خوب از عهده انجام این عملیات بزرگ برآمد. به هر حال برای زنی که شش سال پیش تورنمنت سونی اریکسون را فتح کرد، صدرنشینی در رنکینگ جهانی طعم ویژه یی دارد چون نتیجه یک صبر بزرگ تلقی می شود. حالا به نظر می رسد سافینا راه همواری را طی خواهد کرد؛ «ژاستین هنین هاردن» بلژیکی در تدارک بازنشستگی است. شاراپووا به دلیل آسیب دیدگی از فرم مطلوب گذشته فاصله گرفته و یانکوویچ، ایوانوویچ و آزارنکا خیلی سخت بتوانند مانند گذشته چشم ها را خیره کنند. در این شرایط فقط سافینا می ماند و سرنا ویلیامز.

● تنها خواهر و برادر شماره یک

صدرنشینی دینارا در رنکینگ جهانی یک اتفاق نادر را در دنیای تنیس رقم زد. او و مارات تنها خواهر و برادران تاریخ این ورزش محسوب می شوند که رتبه نخست جهان را در اختیار گرفته اند. مارات سافین طی ۹ هفته بین سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۱ جلوتر از همه بزرگان این عرصه قرار داشت و اکنون در روزهای افت، درخشش خواهرش را عامل سربلندی نام خانوادگی خود می داند.

هرچه باشد مارات به عنوان عضوی از خانواده دختری که در ۲۰ سالگی فاتح یواس اوپن شد، حق دارد تا بالاترین نقطه ممکن سرش را بالا نگه دارد. از آن زمان مصائب سافین ها هنگام خروج از خانه چندبرابر شده چون دیگر صف های منفکی برای امضا گرفتن از دو عضو پرافتخار این خانواده تشکیل می شود. اگر بگوییم «دینارا» حداقل در مقاطعی محبوب تر از مارات شد، سخنی به گزاف نگفته ایم؛ نشان به آن نشانی که سافینا با وجود چهار سال وقفه بین فتح اولین جام و کسب دومین افتخار همچنان به بهترین نحو روی سکوها تشویق شده و می شود.

● انسان های تک بعدی

برخلاف رسم معمول برادر بیش از خواهر به دنبال مد است، مارات چهار بار پیاپی جایزه خوش تیپ ترین تنیسور مرد دنیا را دریافت کرد. اما می گوید فقط دغدغه یی به نام موفقیت در تنیس را دارد؛ «برای من تنها یک سرگرمی و دلمشغولی وجود دارد؛ تنیس.» سافینا با او موافق است؛ «اول تنیس، دوم تنیس و سوم تنیس. وقتی دور از راکت باشم چند انتخاب محدود دارم و در حقیقت لذت زندگی من در رشته ورزش مورد علاقه ام تعریف می شود. هشت سال است دچار اعتیاد به تنیس شده ام و اگر لازم باشد حاضرم تا آخرین قطره خونم برای موفقیت در بالاترین سطح تلاش کنم. امیدوارم هنگام خداحافظی سربلند به گذشته فلاش بک زده و سپس با خودم بگویم به به چه دستاوردهای بزرگی،»

او علاوه بر این کار می تواند ضمن تورق آلبوم خانوادگی بادی به غبغب بیندازد. دلیل می تواند خانواده کاملاً ورزشی سافین باشد. میخائیل پدر دو تنیسور برجسته حال حاضر دنیا اوایل دهه ۷۰ در رقابت های حرفه یی این رشته شرکت می کرد و پس از بازنشستگی مربیگری قهرمانانی مانند دمنتیوا و مسکینا را برعهده گرفت. دختر خلف او در هشت سالگی راکت به دست شد اما خیلی دیرتر از حد تصور، برادر تنبل خود را تحت الشعاع هنرنمایی هایش قرار داد. برای آدم هایی با پشتکار او واژه های «شروع دیرهنگام» و «موفقیت های اندک» معنا ندارد زیرا همیشه باد موافق اقبال (آنچه نتیجه تلاش هایش است) را در حال وزیدن به استانداردهای خود می بینند.

منبع: روزنامه اعتماد- شاداب ارضی