در حال حاضر در این لیگ که با هدف احترام و فراهم کردن زمینه بروز پتانسیل ها و ارتقاء سطح توانایی های زنان فوتبالیست در دنیا راه اندازی شده است، بیش از یک هزار و 600 زن فوتبالیست در قالب 41 تیم از ایالات متحده و آمریکا حضور دارند و هر یک به نحوی به عنوان یک ستاره غیرقابل اغماض در دنیای ورزش خودنمایی می کنند.

متن زیر بخش هایی از مصاحبه شیکاگوپراید، با این مهاجم سرشناس درباره تجربه بازی با پیراهن شیکاگو فورس است:

چه شد که به عضویت تیم شیکاگو درآمدید؟

هم اتاقی من اطلاعاتی در مورد شیکاگو داشت و به من توصیه می کرد تا به این تیم ملحق شوم. خب من به اینجا آمدم اما با وجود تلاش بسیار تقریبا همه بازی های یک سال اول را از دست دادم. امیدم را از دست داده بودم تا اینکه، او که خود در این تیم بازی می کرد با فسخ قرارداد خودش، جایش را به من داد و به این ترتیب من فرصت بازی با شیکاگو را بدست آوردم.

چند تیم در لیگ حضور دارند و تیم شما برای رویارویی با حریف به کجا سفر خواهد کرد؟

41 تیم در دو رده مختلف و چند دسته در لیگ حضور دارند. امسال به دیترویت، کانزاس سیتی، مینه سوتا و آیوا سفر خواهیم کرد و سپس برای رقابت های قهرمانی به دالاس برمی گردیم.

بزرگ ترین باور اشتباه و تصور غلط درباره فوتبال آمریکایی زنان کدام است؟

اغلب کسانی که برای اولین بار می شنوند که یک زن وارد دنیای حرفه ای فوتبال آمریکایی شده است با حیرتی توام با ترس و وحشت، در برابر او موضع می گیرند. مردم معمولا به اشتباه تصور می کنند که فوتبال آمریکایی ورزشی سراسر خشونت است که بازکنان آن فقط برای زدن یکدیگر به میدان می آیند در حالی که واقعیت چیز دیگری است. زیر این لباس ها و کلاهای ایمنی مادران، افسران پلیس، مشاوران، پزشکان، پرستاران، مهندسان، شخصیت های برجسته اجتماعی، معلمان و مربیان آموزشی و پرورشی و حتی سربازان و شهرداران و موسیقدانانی وجود دارند که نام برخی از آنها بسیار آشناست و در زندگی هیچ یک از آنها خشونت جایی ندارد مگر وقتی که قصد ریشه کن کردن آن را داشته باشند.

اگر هر یک از ما امروز به عنوان یک بازیکن فوتبال آمریکایی اینجا هستیم به دلیل انکار خود در مقام یک زن و رفتار مردانه با انجام ورزشی به ظاهر مردانه نیست بلکه به این دلیل است که عاشق این ورزش هستیم و دوست داریم با همه علاقه مان آن را هر هفته و خیلی حرفه ای بازی کنیم. ما به عشق فرارسیدن بازی های فصل زندگی می کنیم. به همین دلیل هم تعطیلات آخر هفته و زمان های بیکاری مان را به کسب آمادگی برای حضور در میدانی اختصاص می دهیم که همیشه به ما گفته شده بود برای آن ساخته نشده ایم. اما حالا همه چیز عوض شده و اگر کسی بتواند چشمش را روی حقایق ببندد و همه واقعیت ها را کتمان کند، می تواند حضور پرقدرت زنان در عرضه فوتبال آمریکایی را هم نادیده بگیرد.

فوتبال آمریکایی از آن ورزش های خشن و پر برخورد است، سخت ترین آسیب و مصدومیتی که داشتید، چه بود؟

من معتقدم که تفاوت زیادی بین مصدوم شدن و آسیب دیدن وجود دارد و بازیکنی که بتواند راه برود، معمولا می تواند بازی هم بکند. اگر منظور شما این است که آیا دختران هم با دست و پای شکسته و رباط پاره شده بازی می کنند، باید بگویم واقعیت این است که هیچ بازیکن مصدومی دلش نمی خواهد زمین را ترک کند مگر اینکه واقعا مجبور باشد. من شخصا نمی توانم بگویم که مصدومیت خیلی جدی داشته ام. البته کشیدگی شدید رباط، شکستگی و در رفتگی انگشتان را تجربه کرده ام که سبب شده مدتی نیمکت نشین باشم. البته بسیار هم پیش آمده که به درستی از لوازم ایمنی استفاده کرده ام و در حین بازی مشکلاتی برایم به وجود آمده است اما آنقدرها هم جدی نبودند که به خاطرشان از ادامه بازی صرف نظر کنم.

بدترین سانحه ورزشی که با آن موجه شده اید چه بوده است؟

من آرنج ها و زانوانم به دلیل بی احتیاطی ها در رفته و بسیار بد مصدوم شده اند که مقصر اصلی بروز چنین اتفاق هایی هم اغلب خود بازیکن هستند نه کسی دیگری یا مقررات به ظاهر خشن این ورزش.