شیرزنان- فهيمه خضر حيدري: اينجا ايران است و ما نيمي از جمعيت كشوري كه حتي نور آفتاب هم در آن سهميه‌بندي مي‌شود. درخشش خورشيد در آسمان ربطي به ما ندارد و «زن» بودن، اتفاقي است كه دويدن، ورزش و تحرك، لمس بي‌واسطه باد و باران و سوختن از تابش نشاط‌ آفرين خورشيد را از ما دريغ كرده است. زنان ايراني سال‌هاست كه همراه با موهايشان، شور و انرژي و حركت را هم در خود پنهان كرده‌ و در عوض در پوكي استخوان، افسردگي، عصبيت، چاقي، بيماري‌هاي زودرس قلبي و عروقي و درد‌هاي خاموش ديگر، ركوردهاي قابل تاملي به نام خود ثبت كرده‌اند.

50 درصد زنان بالاي 55 سال و 90 درصد زنان بالاي 75 سال ايراني از پوكي استخوان رنج مي‌برند و بي‌بهره بودن از فضاهاي آزاد ورزشي به عنوان يكي از مهم‌ترين عوامل اين رنج شناخته شده است. شايد نگاه گذرايي به همين آمار است كه مديران شهري را بر آن داشته تا به فكر گشايشي در موضوع «ورزش همگاني زنان» دست‌كم در شهرهاي بزرگي مثل تهران بیاندازند. شايد هم « افتتاح بهشت مادران » در تقاطع بزرگراه‌هاي همت و حقاني، حاصل تغيير نگاه و رويكرد مديريت شهري در نتيجه افزايش خواست اجتماعي زنان براي زندگي بهتر و استفاده بيشتر از امكانات و فضاهاي عمومي موجود باشد و شايد هم گزينه صحيح، تلاش بيشتر دولت و همفكرانش براي تفكيك فضاهاي اجتماعي و ادامه جريان «زنانه - مردانه» كردن اتوبوس، مترو، شهر و زندگي.