خبر و گزارش

گزارش شیرزنان از مسابقات فوتبال کشورهای اسلامی

صدا و سیمای فراری، تماشاگران اجباری!

شیرزنان: اولین دوره مسابقات فوتبال باشگاهی کشورهای اسلامی از روز چهارشنبه 17 مهر ماه بین دختران ایرانی، آذربایجانی و الجزایری در تهران آغاز به کار کرد. این مسابقات که در ابتدا قرار بود در مجموعه ورزشی آرارات تهران برگزار شود، به دلیل مخالفت مسئولین ورزشگاه با ورود تیم جمهوری آذربایجان در محل بازیها به اماکن مختلفی تقسیم شد. آراراتی ها بنا به دلایل نامعلوم، در آخرین لحظات مخالفت خود را از در اختیار گذاشتن فضا به زنان فوتبالیست اعلام کردند که این تصمیم منجر به تغییر محل مراسم افتتاحیه به ورزشگاه راه آهن در شهرک اکباتان تهران و محل بازیها به زمین کمپ شماره 2 مجموعه ورزشی آزادی شد.

این ادعا که همین تغییرات در لحظات آخر منجر به کاهش چشمگیر تماشاگران شد چندان هم بیراهه نیست. مسابقات ورزشی زنان از این دست که تا کنون هر چه بوده، اکثرا از فدراسیون زنان کشورهای اسلامی بوده است، عموما با هماهنگی های صورت گرفته با سازمانهای آموزش و پرورش، وزارت علوم، دانشگاه ها، باشگاهها و ... تماشاگر جذب می کند که خود نشان از خلاء شدید ارتباط ارگانهای ورزش زنان ایران با عامه مردم دارد.

+ادامه

گفت و گو

گفت و گوی اختصاصی شیرزنان با دختر کشتی گیر تیم ملی آلیش ایران:

می گویند من پدیده هستم

شیرزنان- فرشته موحد: ندا دختری است روستایی. روستایی در ورامین. از آن راه دور، از امکانات ورزشی تهران نهایت استفاده را می کند! روستایشان و حتی شهرشان در شرایط بسیار بدی از لحاظ امکانات ورزشی به سر می برد اما با این حال ندا خانی یوسف رضا سه پیراهن ملی در سه رشته مختلف ورزشی را بر تن دارد که می توان جالب ترین آنان را کشتی آلیش دانست.

حین صحبت با ندا، نخستین نکته ای که جلب نظر می کند، نوع صحبت کردن و تُن صدای اوست. قطعیت کلامش، نشان از قدرت او دارد. قدرت یک زن کشتی گیر! کشتی از جمله رشته هایی است که بر خلاف انتظار جامعه ایرانی، در میان زنان این جامعه طرفداران در خور توجهی دارد که در حسرت این رشته ورزشی به سر می برند. در حالیکه آلیش، همان کشتی است با کمی چاشنی جودو.

ندا علاوه بر کشتی آلیش، در فوتبال و کبدی هم فعال است و تازگی ها از تیم ملی راگبی هم پیشنهاداتی داشته است. وی که خلوص رفتار و مهربانی روستایش، از پشت سیمهای تلفن هم به گوش می رسد، در سال 2005 مدال نقره مسابقات جهانی روسیه را از بین 57 کشور کسب کرده است. یعنی شش ماه پس از عضویتش در تیم ملی. با این حال، هیچ خبرنگاری به سراغ این افتخار ایران نرفته؛ آنقدر که اشتیاق و ذوقش از گفت و گو با یک خبرنگار را نمی تواند پنهان کند. این خوشحالی ندا، نه تنها ما را خوشحال نمی کند که به شکلی تلخ، حافظه سطحی و کوتاه مدتمان را به رخ می کشد.

+ادامه