شیرزنان- الهه حبیبی: "دريا حدودا 6 ساله بود كه من با اين باشگاه آشنا شدم. دريا هنوز آمادگي هم نمي‌رفت كه كاراته را زير نظر سن‌سي آرزو رضايي شروع كرد. جذاب‌ترين چيزي كه ما را به اين رشته‌ي ورزشي جذب كرد و باعث شد من و پارميس دختر دوم‌ام هم وارد اين رشته شويم، علاوه بر پتانسيل خود اين رشته، شخصيت سن‌سي رضايي بود. به‌رغم ظرافتي كه در چهره‌اش مي‌بيني، يك قدرت دروني دارد كه آدم را جذب مي‌كند و من به عنوان يك معلم دوست داشتم بچه‌هايم الگوي مناسبي در زندگي‌شان داشته باشند. آرزو فقط 19 سال داشت و آنقدر شخصيت‌اش قوي بود كه من به عنوان يك زن 31 ساله حس كردم بايد كمربند را ببندم و به زمين بروم.

پارميس دختر كوچك‌ترم شيرخواره بود. ما باهم به باشگاه مي‌آمديم و من روي تاتمي- زمين كاراته- به او شير مي‌دادم. به محض اينكه پارميس هم دو ساله شد، برايش لباس كاراته دوختيم و او هم دنبال ما در زمين مي‌دويد." درياي 6 ساله و پارميس شيرخواره حالا بزرگ شده‌اند و هر كدام در رشته‌ي خودشان موفق به كسب مدال‌هاي زيادي شده اند. دريا 14 ساله و پارميس 8 ساله است.هر چند اين مادرشان بود كه رشته‌ي كيوكوشين كاراته را براي آن‌ها انتخاب كرد اما حالا آن‌ها با عشق به اين ورزش مي‌پردازند و به رقيبان‌شان مجال حركت نمي‌دهند. دريا با قدي بلند و هيكلي راست و مقاوم جلويم مي‌نشيند و حركات و طرز نشستن‌اش و نگاه اش باعث مي‌شود تصور نكنم او دختري 14 ساله است.