از سوی دیگر، یکی از عمده‌ترین گلایه‌های زنان ورزشکار، عدم حمایت نهادهای ذیربط است که علاقه‌مندان را مقابل یک دوراهی به انتخابی سخت مجبور می‌کند: یا باید قید ورزش قهرمانی را بزنند و یا با هزینۀ شخصی و درافتادن با موانع ریز و درشت پیشرفت، راه خود را ادامه دهند. آزاده جلیل‌پور حقیقی، مسیر دوم را انتخاب کرده است. گفتگوی ما با او را بخوانید.

خبر در این حد بود: "اولین نماینده کاراته بانوان ایران (هلن سپاسی) در مسابقات جهانی به دنبال مخالفت مسئولان برگزاری مسابقات از انجام مبارزه با پوشش اسلامی، از دور مسابقات حذف شد. این بازیها در ژاپن برگزار شد که از ایران هلن سپاهی و شنهاز میرحیدری اعزام شده بودند. سپاهی در رقابتهای جهانی از سوی سخنگوی سالن برای دیدار با حریف چینی به روی تاتامی فراخوانده شد و با حجاب کامل اسلامی و برای اولین بار در تاریخ کاراته ایران با انجام تشریفات لازم به روی تاتامی رفت. در حالی که وی آماده مبارزه با حریف خود مقابل هزاران تماشاگر حاضر در سالن و دهها دوربین تصویربرداری و فیلمبرداری بود، مسئولان برگزاری از وی خواستند برای شروع مبارزه حجاب خود را بردارد که "سپاهی" ضمن ممانعت از این کار با ادای احترام به حاضرین تاتامی را ترک کرد. این کار سپاهی تشویق بانوان حاضر درسالن را به همراه داشت."

اما بازتابهای این خبر در حد شاهنامه.

پارميس دختر كوچك‌ترم شيرخواره بود. ما باهم به باشگاه مي‌آمديم و من روي تاتمي- زمين كاراته- به او شير مي‌دادم. به محض اينكه پارميس هم دو ساله شد، برايش لباس كاراته دوختيم و او هم دنبال ما در زمين مي‌دويد." درياي 6 ساله و پارميس شيرخواره حالا بزرگ شده‌اند و هر كدام در رشته‌ي خودشان موفق به كسب مدال‌هاي زيادي شده اند. دريا 14 ساله و پارميس 8 ساله است.هر چند اين مادرشان بود كه رشته‌ي كيوكوشين كاراته را براي آن‌ها انتخاب كرد اما حالا آن‌ها با عشق به اين ورزش مي‌پردازند و به رقيبان‌شان مجال حركت نمي‌دهند. دريا با قدي بلند و هيكلي راست و مقاوم جلويم مي‌نشيند و حركات و طرز نشستن‌اش و نگاه اش باعث مي‌شود تصور نكنم او دختري 14 ساله است.