امروز او از 80٪ سرويس‌هايي که وارد زمين حريف مي‌کند، راضي است و سعي دارد با تقويت مچ دستش و افزايش شتاب و قدرت اوليه توپ، ترس بيشتري در دل حريفش بنشاند اما هنوز هم آنطور که بايد با ويلچرش کنار نيامده که بتواند سريع به دنبال توپ حريف بدود و توپ‌گيري کند که آن هم بنا به اعتقاد بريش با تمرين بيشتر قابل حل است.

بريش 11 سال داشت که بنا به تشخيص پزشکان، به يک بيماري پيش‌رونده مبتلا شده بود که به تدريج اعضاي پايين‌تنه اش را ضعيف مي‌کرد اما اين بيماري نتوانست او را از ورزش و خصوصاً شنا دور کند. سرانجام هفت سال پيش، بريش که مادر دو فرزند است، ويلچرنشين شد. او در ابتداي اين هفت سال، تنها به عنوان يک هوادار ورزشي، در تمرينات دختر و پسر 16 و 11 ساله‌اش که يکي کاراته‌کار و ديگري تنيسور است، حاضر مي‌شد اما 9 ماه پيش اين هوادار ورزشي،‌ خود، ورزشکار شد.

در سپتامبر 2007 بود که انجمن تنيس در ايالات شرقي و بنياد ورزش زنان، مبلغ 500 دلار در اختيار کارول لوين، رئيس بخش تنيس باشگاه ورزش و سلامتي گذاشتند تا آغازي باشد براي اجراي طرح رايگان آموزش تنيس با ويلچر. لوين که مربي پسر بريش بود، نيز توانست دبي بريش را متقاعد کند به عنوان اولين بازيکن در اين طرح مشغول فعاليت شود.

قوانين تنيس با ويلچر تفاوتي با قوانين تنیس معمولي ندارند جز اينکه بازيکنان مي‌توانند حتي بعد از برخورد دوم توپ با زمين هم، به آن ضربه بزنند و به اين ترتيب فرصت بيشتري براي توپ‌گيري که سخت‌ترين کار براي آنهاست، دارند. با توجه به اينکه ويلچرهاي ورزشي ترمز ندارند، سخت‌ترين کار در اين رشته، کنترل ويلچر بعد از ضربه به توپ است چراکه شتاب ضربه، سبب چرخش ويلچر مي‌شود اما اين سختي‌هاي کار، بريش را نااميد نکرد و او به تدريج راهي براي حل اين مسائل پيدا کرد تا جاييکه امروز بازي او از نظر مربي‌اش کاملاً قابل قبول است.

بريش که از اعضاي گروه حاميان بيماراني مانند خودش است، تدريجي بودن بيماري‌اش را نوعي هديه مي‌داند که سبب شده او بهتر بتواند با اين معلوليت کنار بيايد. او همچنين معتقد است ورزش کردن علاوه بر بالا بردن اعتماد به نفس و تقويت روحيه خودش، باعث شده فرزندانش او را به واسطه معلوليتش، فردي ناتوان ندانند.

بريش بر اين باور است که "معلوليت، من را در يک مبارزه هر روزه قرار داده و من اجازه نمي‌دهم حريفم بهترين داراييم، زندگيم را از من بگيرد. معلوليت به معناي عدم توانايي براي خارج شدن از منزل و ورزش کردن نيست. فرد معلول نبايد در خانه بنشيند و براي خود متأسف باشد. بايد با تمام توان زندگي کند و از دنيا لذت ببرد."

منبع: poughkeepsie journal