پيش از اين بانوان ايران در چند دوره رقابت هاي داخلي به مصاف يکديگر رفته اند. اولین دوره مسابقات کشوری سافت بال زنان ایران سال پیش با حضور 4 تیم برگزار شد که تیم بوشهر قهرمان بازیها شد.در تابستان همان سال مسابقات دیگری از رشته سافت بال برای زنان ورزشکار برگزار شد که در رشدی قابل ملاحظه 11 تیم حاضر شدند.در آندوره بازیها تیم تهران الف اول شد و تیمهای بوشهر و تهران ب به ترتیب دوم و سوم شدند.در بازی فینال تیم تهران الف با نتیجه 17 بر 10 پیروز رقابتها شد.

پس از آن مسابقات بود که دختران اهالی چوب و توپ نامه اعتراض آمیزی خطاب به رئیس تربیت بدنی بوشهر نوشتند و اهلام کردند:"حال‌ که‌ با زحمت‌ بي‌دريغ‌ دست‌اندرکاران‌ ورزش‌ سافت‌بال‌ ويژه‌ بانوان‌ شاهد پيشرفت‌ اين‌ ورزش‌ هستيم‌ اما افسوس‌ که‌ به‌ مادراني‌ که‌ با داشتن‌ سلامتي‌ روح‌ و روان‌ مي‌توانند در تربيت‌ فرزندان‌ خود تأثير زيادي‌داشته‌ باشند اهميت‌ و توجهي‌ نمي‌گردد.آيا ورزشکاراني‌ که‌ در گرما و سرماي‌ اين‌ استان‌ در اولين‌ دوره‌ مسابقات‌ کشوري‌ مقام‌ دوم‌ کشوري‌ را به‌ دست‌ آورده‌اند لايق‌ سپاس‌ گذاري‌ نمي‌باشند که‌ توانسته‌اند نام‌ اين‌ خطه‌ي‌ دلير و شجاع‌ را بر زبان‌ها جاري‌کنند که‌ حتا براي‌ خريدن‌ کاور 500 توماني‌ از خود ورزشکاران‌ پول‌ دريافت‌ مي‌کنند. مسافت‌ راه‌ امامزاده‌ و نبود سرويس‌ رفت‌ و آمد و حتي‌ گرفتن‌ لباس‌هاي‌ گرم‌ ورزشي‌ دوره‌ قبل‌ از ورزشکاران‌ باعث‌ نا اميدي‌اين‌ عزيزان‌ گرديده‌ است‌. لذا از جنابعالي‌ خواهشمنديم‌ نسبت‌ به‌ اين‌ عزيزان‌ زحمت‌کش‌ توجه‌ نموده‌ از مربيان‌ و سرپرستان‌ تيم‌ ازجمله‌ خانم‌ منيره‌ راستيان‌ که‌ در اين‌ ورزش‌ نقش‌ به‌ سزايي‌ داشته‌ است‌تشکر و قدرداني‌ مي‌نماييم‌.

با کمال‌ تشکر جمعي‌ از سرپرستان‌ و ورزش‌کاران‌ سافت‌بال"

گفتنی است سافت بال، همان رشته بیس بال آمریکایی است که بعد از فوتبال دومین رشته مفرح دنیاست که اولین تیم سافت بال زنان دنیا در دبیرستان وست دیویژن در شیکاگو و در تاریه 1895 تشکیل شد. این تیم تا سال 1899 برای بازیهای مسابقه ای مربی نداشت.

بیس بال ورزش ملی مردم آمریکاست . نوعی بازی بیس بال ابتدایی از قرن پانزدهم در انگلستان رایج بوده است . این بازی در آغاز قرن هفدهم با ورود مهاجران انگلیسی به ایالات متحد آمریکا راه یافت و در اوایل قرن هجدهم در شرق این کشور رواج یافت ـ در سال 1845 با تاسیس یک باشگاه در نیویورک توسط الکساندر کارت رایت ـ در حدود سال 1876 مسابقه های دوره ای بیس بال در ایالات متحد آمریکا آغاز شد .

هر مسابقه نه دور (اینینگ) دارد . در هر دور یکی از افراد تیم حمله کننده توپ زنی می کند . بازی را بازی کن توپ انداز (پیچر) با انداختن توپ به سوی توپ زن (بتر) آغاز می کند . توپ زن می کوشد با چوب (بت) توپ را به دورترین نقطه های زمین پرتاب کند . اگر توپ پرتاب شده با چوب بیس بال برخورد نکند توپ گیر (کچر) که پشت سر توپ زن ، در خانه توپ زنی ، ایستاده توپ را می گیرد . اگر توپ زن موفق به زدن توپ شود به سرعت به سوی خانه (بیس) اول می دود . در هر یک از خانه های مربع کوچک یک بازیکن از تیم حریف می ایستد و چهار بازیکن دیگر یکی در داخل مربع کوچک و سه بازیکن دیگر در جاهای معینی ، در مربع بزرگ ، رو به توپ زن می ایستند .

بازیکنان دفاع کننده می کوشند با گرفتن و پاس دادن توپ به یکدیگر ـ توپ پرتاب شده توسط توپ زن ـ پیش از توپ زن ، توپ را به خانه مقصد او برسانند تا توپ زن ، بازی را ببازد . بازیکن بازنده از دور مسابقه بیرون می رود . هرگاه تعداد بازنده های یک تیم به سه نفر برسد یک دور بازی تمام می شود و جای دو تیم عوض می شود . مربی هر تیم می تواند در طول بازی از بازیکنان ذخیره خود استفاده کند اما بازیکنان سوخته (بازنده) و اخراجی ، اجازه بازگشت به بازی را ندارند . اندازه زمین بیس بال در بازیهای کودکان و نوجوانان کوچکتر بوده و دورهای بازی کمتر است .