رنجبر در همین ارتباط می افزاید: بعد از کسب این 3 سهمیه، انگیزه دیگر ورزشکاران زن بالا رفته و مسیر حرکاتشان عوض شده، ضمن اینکه مسئولان هم دید بهتری به ورزش بانوان پیدا کرده اند و توجه بیشتری را به این حوزه اختصاص می دهند.

او درپاسخ به این سوال که نتیجه گرفتن مهم است یا صرف حضور در المپیک، می گوید: به عقیده من هم حضور مهم است و هم خوب مسابقه دادن اما باید شرایطمان را بسنجیم. مطمئنا شرایط ما با کشورهای باتجربه یکی نیست و ما باید در برابر آنها مسابقه دهیم که کار مشکلی است. اینکه ما بخواهیم به درجات بالا برسیم زمان زیادی لازم داریم. در سالهای پیش، با ادغام انجمن ها و فدراسیونها حرکت در این مسیر را آغاز کردیم. البته شاید بتوان گفت با اینکه هنوز نگاه مردسالارانه حاکم است، امکانات بیشتر نیز در اختیار مردان قرار دارد.

پریسا غفاری (خبرنگار خبرورزشی) نیز نظر مشابه رنجبر دارد. او می گوید: حضور ما با 3ورزشکار برای اولین بار در المپیک پیشرفت خوبی بوده است. از هما و نجمه به دلیل تجربه کمی که دارند، انتظار کمتری داریم ولی از سارا خوش جمال به دلیل تجربه بیشتر و شناخت از حریفانش انتظار بیشتری می رود. اگر حتی نتیجه در حد کم هم نگیرد، من به عنوان یک خبرنگار ناامید می شوم. با توجه به سرمایه گذاری های کمی که بوده صعود به مراحل بعدی توجهات را بسیار زیاد خواهد کرد.

او طرح ادغام را یکی از دلایل پیشرفت ورزش زنان می داند: قبل از ادغام انجمن ها و فدراسیون ها روند حرکت بانوان خیلی کند بود اما بعد از آن روند رشد رو به تکامل پیدا کردند که یکی از مهم ترین مسائل، حضور مربی خارجی مرد در کنار بانوان ایرانی بود. قبل از ادغام، مربیان بانوان فقط محدود به داخل کشور آن هم خانم ها بودند و متاسفانه با علم روز آشنا نبودند و ما به مدال های داخلی و کشورهای اسلامی دلمان را خوش کرده بودیم. اما بعد از ادغام و با گذر زمان فهمیدیم که جهان در حال پیشرفت است و ما هم توانایی همراهی جهان را داریم.

غفاری که خودش از دست اندرکاران ورزش بانوان است و بسکتبال تدریس می کند، با اشاره به سطح پایین امکانات در ورزش بانوان می گوید: امکانات ورزش زنان در حد صفر است. بانوان حتی سالنهای مناسب برای تمرین نداشتند و باید در ایجاد این امکان هم از شهرداری تشکر کنیم که سالنهای اختصاصی بانوان را راه اندازی کرده اند.

امیر حسین متقی (دبیر سرویس بخش منهای فوتبال روزنامه گل) در مورد سطح بانوان ایرانی در قیاس با سایر بانوان شرکت کننده در المپیک پکن گفت: خارج از صحبت های همیشگی و کلیشه ای، سطح ورزش بانوان در ایران به قدری پایین است که حضور سه خانم ورزشکار در المپیک موفقیت زیادی محسوب می شود. اما مهم این است که تا لندن 2012 در داخل ایران برای تربیت ورزشکاران المپیکی چه کار کنیم. باید باز هم به سراغ توسعه زیرساخت های برویم یا قهرمان المپیمکی تربیت کنیم؟!

متقی درباره جایگاه بانوان در مسابقات المپیک لندن گفت: الان هم نسبت به آتن پیشرفت کرده ایم، البته نسبت به تمام تاریخ المپیک پیشرفت کرده ایم. در پکن برای اولین بار سهمیه المپیک در بخش بانوان کسب کردیم آن هم سه سهمیه اما باید قدم بعدی تلاش برای کسب مدال در این حوزه باشد. اگر برنامه ریزی صحیح صورت گیرد و سرمایه گذاری لازم روی خانم ها انجام شود در لندن خانم های ایران حرف های زیادی برای گفتن خواهند داشت.

وی در رابطه با برنامه های سخت و نرم افزاری در بخش بانوان و برنامه های آتی بانوان گفت: نباید روی یکی، دو رشته خاص تمرکز کنیم. خانم های ایران در رشته های رزمی تا رشته های تیمی و حتی تیراندازی، قایقرانی، پینگ پنگ و بدمینتون تبحر کافی دارند و می توانند با تمرین بیشتر و اعزام به مسابقات تدارکاتی برون مرزی به مرز کسب مدال المپیک هم برسند. به طور طبیعی و با توجه به جمعیت جوان کشور در لندن بیشتر از سه نفر نماینده ورزش بانوان ایران در المپیک باشند.

حدیث علمی (خبرنگار روزنامه اعتماد) نیز در همین رابطه می گوید: ما روند رو به رشد خوبی در ورزش بانوان داشته ایم و کسب سه سهمیه اتفاق خوبی برای ورزش بانوان است اما گرفتن مدال در المپیک از کسب سهمیه دشوارتر است. امیدوارم که بچه ها بتوانند نتیجه خوبی بگیرند. اما باید واقع بین بود و به این نکته توجه کرد که کسب سهمیه در قدم اول اتفاق مهمی است.

او هم همانند غفاری معتقد است که امکانات ورزش زنان در حد پایینی قرار دارد و این در روند رو به رشد ورزش زنان تاثیر منفی می گذارد: امکانات ورزش زنان بسیار پایین است و زنان ورزشکار ما با کمترین امکانات، ورزش می کنند. به همین دلیل نمی توان انتظار داشت که بانوان همپای مردان مدال بگیرند.