اوضاع دوچرخه سواری را چه طور می بینید؟

حدود یکسال و نیم است که در فدراسیون دوچرخه سواری مشغول به کار هستم و باید بگویم این ورزش به آن طوری که باید، برای بانوان راه اندازی نشده بود و تنها در 2،3 سال اخیر شروع به کار کرده است. در این مدت سعی کردیم دوچرخه سواری را هم در بعد همگانی و هم قهرمانی گسترش دهیم. الان ما 27 هیئت فعال در استانها داریم، کلاسهای مربیگری و داوری برگزار کردیم و حدود10 ماه است که برای اولین بار تیم ملی بانوان را تشکیل دادیم. در این مدت نیز 2 اعزام داشتیم.

امکانات چطور است؟

به طور کلی امکاناتِ کم، نیروی انسانیِ محدود و موانعی که وجود دارد، مسیر را برای ما ناهموار کرده است.

چندی است از تیم ملی خبری به گوش نمی رسد. چرا؟

ما معمولا تیم ملی را هنگامی تشکیل می دهیم که رویداد یا دعوتنامه ای پیش رو داشته باشیم. ولی امسال تاالان که هیچ خبری نشده است.

پس تیم ملی فعلا کار نمی کند؟

مسابقات قهرمانی کشور در مرداد ماه برگزار می شود و نفرات منتخب را به اردوی تیم ملی دعوت می کنیم.

چرا؟ مگر نمی گویید برنامه ای ندارید؟

فقط تیم را تشکیل می دهیم که بچه ها عقب نمانند و ترکیب جدید را با توجه به برنامه ها شناسایی کنیم.

برنامه هایتان برای تیم ملی چیست؟

برنامه ما برای تیم ملی بسیار دقیق است. افق دید بسیار وسیع شده، ما باید به جایی برسیم که در آسیا مدال بگیریم، باید تعداد خانمهای دوچرخه سوار زیاد شوند. وقتی این اتفاق بیافتد استعدادها نیز زیاد می شوند و در آن صورت رشد سریعی خواهیم داشت.

سرمربی خارجی می آورید؟

با کمیته ملی المپیک و بخشهای دیگر مذاکره کرده ایم و از اتحادیه جهانی کمک خواسته ایم ولی در سطح دنیا مربی زن کم است. آنهایی هم که هستند به ایران نمی آیند به همین خاطر در تلاشیم تا نیروهای داخلی را تقویت کنیم. در همین راستا هفته دوم تیر کلاس درجه 2 مربیگری را در زنجان برگزار می کنیم.

برای توسعه آن چه کارهایی انجام می دهید؟

به هر صورت باید شرایط فرهنگی در ایران فراهم شود تا ما بتوانیم دوچرخه سواری را گسترش دهیم و تیم مدعی داشته باشیم. اگر این اتفاق بیافتد حتما از تیم های دیگر دعوت خواهیم کرد تا به ایران بیایند ولی متاسفانه موانع فرهنگی ما زیاد هستند.

بیشتر توضیح می دهید؟

در برخی از استانها، مانع از تمرین دوچرخه سواران زن می شوند. این رشته باید جابیافتد، باید همه آن را به درستی بشناسند و عمومی شود. برخی ها هنوز نپذیرفته اند که دوچرخه وسیله جابه جایی است.

چندی پیش در یزد دوچرخه سواران خانم جمع شدند. چرا؟

در استان یزد عامل خاصی باعث بروز این مسئله نشده است. کلا نگرشها باید درباره دوچرخه سواری خانمها اصلاح شود و بستر فرهنگی فراهم شود تا شرایط فرق کند.

چگونه این بستر فرهنگی فراهم می شود؟

ما باید به هر شکلی شده دوچرخه سواری را توسعه و مشکلات را کاهش دهیم. وقتی خطوط دوچرخه سواری در مناطق خلوت و پارکها تعبیه شود، چشمها عادت می کنند و اذهان آماده می شوند. فقر حرکتی در وجود همه ما است. دوچرخه سواری کمک می کند عضلات ما زنگ نزند.

از کجا شروع می کنید؟

باید از آموزش و پرورش شروع کنیم. تمام ارگانها باید به ما کمک کنند. با این کار سن دوچرخه سواری حرفه ای پایین می آید و آینده ساخته می شود.

فقط سنین پایین؟

ما باید بوجه ای که در اختیار می گیریم را در اختیار تمام سنین و اقشار قرار دهیم. اول از همه برای همگانی کردن آن باید تلاش کرد.

و حرف آخر؟

امیدوارم شرایط به گونه ای فراهم شود که فاصله 7 ساله ما با آسیا در عرض مدت کوتاهی برطرف شود و ما بتوانیم یکی از قدرت های آسیا و حتی جهان شویم.