یکی از ملی پوشان حاضر در اردو فرزانه شریفی خواهد بود که با سه مدال طلا در مسابقات قهرمان کشوری جای خود را در اردوی تیم ملی ثبت کرده است. وی در رابطه با این اردو به باشگاه خبرنگاران جوان می گوید: در سال هاي گذشته دختران دوچرخه سوار تنها براي حضور و کسب تجربه در ميادين بين المللي و آسيايي حاضر مي شدند؛ با اين وجود آنها پس از شرکت در اين رقابت ها توانستند پيشرفت محسوسي داشته باشند که اين امر براي زنان ايراني بسيار قابل تأمل است. اين رقابت ها پس از مسابقات تايلند كه تيم ملي بانوان دو سال پيش راهي آن شده بود، اولين تجربه رقابت هاي كاپ آسيا محسوب مي شود.

تا اينکه چهار سال با چند جهانگرد دوچرخه سوار خارجي آشنا شديم و وسيله سفرمان را پيدا کرديم،کم کم شروع به تمرين دوچرخه سواري کرديم و خود را براي سفر آماده کرديم تا اينکه نهم ارديبهشت 1386 سفر خود را با شعار صلح و دوستي آغاز کرديم.

«خانم ارشد» در تمام شهر يزد تنها يكي است. او تنها زني است كه چارچوب‌هاي تنگ محيط پيرامونش را از سال‌ها پيش ناديده گرفته ، از خيلي از خطوط قرمز گذشته و تصميم گرفته كه تمام رفت و آمدهايش را در شهر مردانه يزد با دوچرخه انجام دهد. مانتوي گشاد آبي‌رنگي كه به تن دارد تا زير زانوانش را پوشانده. مقنعه‌اش هم سفت و سخت است و مو از درزش بيرون نمي‌زند. كفش ورزشي راحتي به پا دارد و سبكبار و رها با قيافه‌اي جدي و محكم ركاب مي‌زند. دوچرخه‌سواري در شهر و ميان عموم مردم را از چهار سال پيش آغاز كرده و در طول اين سال‌ها اگرچه فراز و نشيب‌هاي زيادي را پشت سر گذاشته و كارش حتي به اختلافات و چالش‌هاي خانوادگي هم رسيده اما هرگز ركاب زدن را كنار نگذاشته است.

تند حرف مي‌زند و با 41 سال سن ، تر و فرز و جوان و بانشاط از بلندپروازي‌هايش و از علاقه‌اش به ورزش مي‌گويد.خيلي زود – تقريبا دز اولين جمله‌هايي كه ميانمان رد و بدل مي‌شود – تكليفش را با مقوله فمينيسم روشن مي‌كند و انگار كه اتهام بزرگي را از خود دور كرده باشد، مي‌گويد : «در شهر يزد كه هنوز خيلي از مناسبات سنتي است، مردم و بيشتر از همه مردان مي‌گويند كه من فمينيست هستم. در حالي كه اين طور نيست. من به هيچ وجه فمينيست نيستم.»