بعد از یک شروع خوب، قایق آنها دومین قایقی بود که به اولین نشان بادسنج در مسیر رسید، در حالیکه قایق تیم رابرتسون، چهار قایق با آنها فاصله داشت و ششم بود.

هنگامیکه به دومین نشان بادسنج در مسیر رسیدند، ویلسون به خاطر یک اشتباه کوچک به داخل آب افتاد، و وقتی دو هم تیمی او، آیتون و وب، برای کشیدن او به داخل قایق تلاش می کردند، قایق به فاصلهء بسیار کمی از راهنمای شناور در آب رسید ولی خوشبختانه خطر تصادم با آن سریعا رفع شد و با تلاش فراوان دوباره در مسیر قرار گرفتند و توانستند با اختلاف یک امتیاز از تیم دوم، عنوان قهرمانی و مدال طلای این رقابت را از آنِ خود کنند. تیم امریکایی سالی بارکو ، کَری هوو و دِبی کاپوزی، برندهء مدال نقره شدند. رابرتسون ، لاش و مک گریگور از بریتانیای کبیر نیز بر سکوی سوم ایستادند.

آیتون می گوید:" هنگامیکه برای این رقابت آماده می شدیم، به خوبی می دانستیم که وزشِ باد شدیدتر خواهد شد، و اطلاع داشتیم که کارِ شرلی در این شرایط سخت جوی عالی است. اما هدف اصلی ما تنها رقابت با تیم شرلی نبود، بلکه پیروزی و کسب مدال طلا، چیزی است که ذهن ما را به خود اختصاص داده بود. ما تلاش کردیم و به هدف خود نیز رسیدیم. "

رابرتسون نیز معتقد است:" کار ما در مسابقات کرجی رانی هفته اخیر خیلی خوب بود. ولی در این مسابقهء سرعت، چندان خوب کار نکردیم. اما حقیقتا ما راه درازی را در مدت زمان خیلی کوتاه طی کرده ایم. چه کسی فکرش را می کرد که ما در مقابل تیم هایی که چند سال متوالی با هم کار و تمرین داشته اند و در سطح خوبی از آمادگی و هماهنگی قرار داشتند، برای کسب مدال طلا رقابت کنیم!؟ "