هر کدام از رشته های مختلف ورزش زنان برای اضافه شدن به لیست بازیهای المپیک سالها انتظار را تجربه کرده اند و تلاش های زیادی در این مسیر صورت گرفته است. به عنوان مثال دو و میدانی زنان تا سال 1928 به عنوان یکی از رشته های المپیک پذیرفته نشده بود و همینطور سافتبال، فوتبال، هاکی، ورزشهای زمستانی و غیره. در سال 1976 زنان ورزشکار کمتر از 25 درصد کل ورزشکاران را تشکیل می دادند. اما امروز در المپیک پکن آنها 45درصد از ورزشکاران المپیکی بشمار می روند که بخشی از این افزایش مشارکت و حضور زنان نتیجه افزایش تعداد رقابتهای زنان در المپیک است.

آنیتا ال دو فرانتز، دارنده مدال برنز المپیک و یکی از اعضای کمیته بین المللی المپیک از سال 1986 به بعد، از نقش خود در المپیک در طول این سالها و تلاش هایی که برای افزایش تعداد مسابقات زنان در لیست بازیهای المپیک داشته می گوید: "من در بازیهای المپیک زندگی را تجربه کردم و فهمیدم که المپیک یعنی احترام متقابل و بازی جوانمردانه."

وی می افزاید: "من در مسابقات روئینگ در بازیهای المپیک 1976 مونترال موفق به کسب مدال برنز شدم و در سال 1980 موضع خود را در جنبش المپیک مشخص کردم که مورد توجه مقامات کمیته بین المللی المپیک قرار گرفت. در آن سال من در برابر تحریم بازیهای المپیک مسکو و عدم شرکت ورزشکاران امریکایی در این دور از بازیها که به دستور دولت کارتر صورت گرفته بود، مخالفت خود را ابراز کرده و از شبکه ارتباطی خودم در روئینگ برای جلوگیری از تحریم این بازیها که ضربه ای بزرگ به ورزشکاران محسوب می شد، استفاده کردم. من در این مورد ابتدا از کمیته ملی المپیک ایالت متحده (USOC) شکایت کردم و اعتراض خود را از آن مسیر پی گرفتم اما وقتی مقامات دادگستری هم جانب USOC را گرفتند، ناگزیر از شکایت از کاخ سفید شدم. اما ما باختیم چراکه بازیهای المپیک هرگز جدای از سیاست نبوده و دستهای پنهان سیاسی همواره بر بازیهای المپیک حکمرانی داشته اند."

فرانتز در خاتمه می گوید: "اما امروز تنها دو رشته ورزشی، بوکس و پرش اسکی زنان است که در لیست بازیهای المپیک دیده نمی شوند که به نظر من بوکس زنان به زودی و حتی در بازیهای سال 2012 به عنوان یکی از رشته های المپیکی پذیرفته خواهد شد ولی در مورد پرش اسکی، نمی فهمم مشکل کجاست!"

منبع: wsj.com