اگرچه سابقه ممنوعیت حضور زنان در المپیک، به نخستین بازیهای المپیک مدرن در سال 1896 باز می گردد اما مشارکت زنان در بازیهای المپیک از سال 1992 به بعد به بحثی فراگیر و مهم تبدیل شد و پیگیری آن مثمر ثمر واقع شد؛ چراکه در بازیهای سال 1992 بارسلونا کاروان اعزامی 35 کشور جهان، که نیمی از آنها کشورهای مسلمان بودند، بدون هیچ ورزشکار زنی در المپیک حاضر شد.

برای کاهش تعداد این کشورها و افزایش حضور زنان ورزشکار در المپیک اقداماتی صورت گرفت؛ از جمله اینکه دو وکیل فرانسوی به نامهای آنی سوگیر و لیندا ویل کوریل، گروهی را برای فعالیت در کشورهایی از این دست تشکیل دادند. آنها با این ادعا که این کشورها از قوانین ضد تبعیض المپیک تخطی کرده اند، مذاکره با کمیته بین المللی المپیک را آغاز کردند تا بتوانند تحریم کشورهایی که زنان خود را از حضور در المپیک منع می کنند، تصویب کنند. نتیجه اقداماتی از این دست آن شد که تعداد این کشورها از 35 در المپیک 1992، به 26 کشور در المپیک 1996 آتلانتا، 10 کشور در المپیک 2000 سیدنی، 5 کشور در المپیک 2004 آتن و 4 کشور در المیپک 2008 کاهش یافت. اما باز هم کشورهای مسلمان کمترین سهم را به خود اختصاص داده اند، چنانچه امسال هر چهار کشوری که بدون هیچ ورزشکار زنی در المپیک پکن شرکت می کنند (برونی، عربستان، قطر و کویت) از کشورهای اسلامی هستند. با این حال مقامات ورزشی کشورهای عربی در توجیه رفتار خود، بحث حضور اندک زنان در هیات های تصمیم گیرنده کمیته بین المللی المپیک را پیش می کشند و معتقدند محدودیت مشارکت زنان تنها به کشورهای آنها اختصاص ندارد.

نقاط برجسته حضور زنان مسلمان ورزشکار در المپیک به شرح زیر است:

1964: نخستین حضور زنان ورزشکار ایرانی در بازیهای المپیک.

1984: نوال المتوکل از کشور مغرب، نخستین زن عربی است که موفق به کسب مدال طلای المپیک شد. او که در مسابقات دو 400 متر زنان در بازیهای لوس آنجلس این مدال را به خود اختصاص داد، امسال توانسته به عضویت کمیته بین المللی المپیک دست یابد.

1992: حسیبه بو المرکه از الجزایر موفق شد مدال طلای دو 1500 متر المپیک را به خود اختصاص دهد. سوسی سوسانتی از اندونزی نیز به عنوان نخستین ورزشکار المپیکی قهرمان در مسابقات بدمینتون المپیک، توانست نام خود را در تاریخ ورزش جهان به ثبت برساند.

1998: نوال المتوکل به عنوان نخستین زن مسلمان عرب به عضویت کمیته بین المللی المپیک درآمد.

2000: شاهزاده اردنی، حیا، نخستین زن عربی است که افتخار حمل پرچم کشور خود در رژه مراسم افتتاحیه المپیک را داشت. او همچنین نخستین و تنها زن عرب شرکت کننده در مسابقات اسبدوانی در بازیهای المپیک است. حیا در سال 2006 یعنی زمانیکه به ریاست فدراسیون بین المللی اسبدوانی انتخاب شد، عنوان نخستین زن عرب در بین رؤسای فدراسیون های بین المللی ورزشی را نیز در کارنامه کاری خود به ثبت رساند.

2004: زنان تیرانداز ایرانی برای نخستین بار مدال طلای المپیک در این رشته را به خود اختصاص دادند نگارنده مطلب دچار اشتباه شده و زنان ایرانی هیچگاه مدال طلای المپیک را به خود اختصاص نداده اند. دو زن افغان نیز بعد از رهایی از حکومت افراطیون طالبان، در دو رشته دو و میدانی و جودو در بازیهای المپیک آتن شرکت کردند.

2008: نوال المتوکل به عنوان نخستین زن به جمع 15 نفرهء هیات اجرایی کمیته بین المللی المپیک راه یافت. این بالاترین منصب یک زن در تمام ارکان المپیک و نخستین حضور یک زن از کشورهای اسلامی در هیات های حاکمه ورزشی جهان است.

به هر حال، امید آن می رود که در المپیک های آتی، علاوه بر افزایش تعداد زنان مسلمان، شاهد افزایش تعداد رشته هایی باشیم که کشورهای اسلامی زنان ورزشکار خود را مجاز به شرکت در آنها می کنند. شاید با افزایش حضور جهانی این زنان ورزشکار، مقامات ورزشی این کشورها ورزش زنان را نیز جدی گرفته و در نتیجه این افزایش توجه، کیفیت حضور زنان ورزشکار مسلمان در میادین بین المللی ورزش هم بیش از پیش بالا رود.

منبع: ویمِنز نیوز

"زنان ورزشکار مسلمان در پکن" را اینجا بخوانید