نظر شما نسبت به عملکرد تیم ژیمناستیک امریکا در پکن و همچنین اجرای سیستم جدید امتیازدهی* این دور از بازیها چیست؟

اگرچه این تمام آن چیزی نبود که اعضای تیم ژیمناستیک و ما انتظار داشتیم اما تیم ما بسیار خوب ظاهر شد و اصلاً عملکرد آنها و از اتفاقاتی که در این دوره از بازی ها رخ داد ناراضی و ناامید نیستم. در مورد سیستم جدید امتیازدهی هم فکر می کنم همه از اینکه قانون ده امتیاز کل برداشته شد ناراحت و ناراضی هستیم. این چیزی بود که به ورزش ما معنا و انگیزه می بخشید.

کدامیک در مورد این سیستم صحت دارد: اینکه این سیستم روند کار را آسانتر و کامل تر کرده یا روند کار را سخت تر و جا را برای خطاهای بیشتر باز کرده؟

این کاملاً به خود ورزشکار بستگی دارد. ما در این دوره از بازی ها، شاون جانسون را در پارالل ناهمسطح داریم که کارش آسانتر شده اما برای کسب هر امتیاز با حریفان قَدَر بیشتری مقابله کند. و در مقابل ناستیا لیوکین را در بارفیکس داریم که روند کار برایش سخت تر شده اما هر لحظه امکان برد یا باخت برای او وجود دارد.

به نظر شما این سیستم هم برای ژیمناست ها و هم برای هواداران این رشته ورزشی پیچیده به نظر نمی رسد؟

البته مدتی زمان می برد تا همه به آن عادت کنند و آن را یاد بگیرند. من مطمئن نیستم که اصلاً بتوان یک سیستم امتیازدهی بی نقص و کامل داشت و فکر می کنم این در ژیمناستیک غیرممکن است. چراکه ژیمناستیک رشته ایست که خط پایان یا امتیازگیری مشخصی نداشته و همه چیز به امتیازدهی داوران بستگی دارد. پس این ضعف سیستم امتیازدهی همیشه با این رشته ورزشی همراه خواهد بود.

چرا برای دو ژیمناستی که امتیاز برابری کسب کرده اند، دو مدال همرنگ در نظر گرفته نمی شود؟

این قانون فدراسیون بین المللی ژیمناستیک نیست و قانونی است که کمیته بین المللی المپیک در سال 1997 و در بازیهای آتلانتا اجرا کرد که البته باعث تعجب همه هم شد. چون ما فکر میکردیم وقتی دو نفر امتیاز یکسانی می گیرند می بایست مدال همرنگی هم بگیرند. اما داوران در مورد اینگونه موارد تصمیم می گیرند و یک روز به نفع توست و یک روز به نفع دیگران است و این چیزی است که ما باید با آن کنار بیاییم. داوری ها همیشه ایرادات و ضعف های زیادی دارند. بعضی مواقع که سطح دو حریف بسیار به هم نزدیک است و قضاوت دشوار می شود، حتی کسی که رقابت را تماشا می کند، هم نمی تواند قاطعانه تصمیم بگیرد و شاید گاهی از تصمیم داور هم ناراحت بشود اما در آخر تصمیم داوران است که مهم است و همه باید بپذیرند.

به نظر می رسد آلیسیا ساکرامون که در رقابت های تیمی از چوب موازنه افتاد و نتوانست حرکت خود را خوب ارائه بدهد، نتوانست بار عاطفی منفی این اتفاق را تحمل کند و این اتفاق بر روی دیگر رقابتهای او نیز تاثیر گذاشت.

من مطمئن نیستم بر روی دیگر رقابتهای او تاثیر داشته، کار او در رقابت های خرک عالی بود و مدتهاست او یکی از بهترین خرک روهای ایالات متحده امریکا بشمار می رود. افتادن و عدم موفقیت در بازی های المپیک آنهم در رقابت های تیمی تاثیر خیلی بدی در روحیه شخص می گذارد و او سنگینی تمام دنیا را روی شانه های خود حس می کند. او هم از لحاظ عملکرد خودش و هم از لحاظ راهنمایی های مقتدرانه اش برای تیم بسیار عالی توانسته تیم را رهبری کند.

امیدوارم بتواند با این اتفاق کنار بیاید و از آن به عنوان تجربه ای یاد کند که توانست برای تیم امریکا بسیار مفید باشد، این تیم را به مدال نقره برساند و به ورزشکاران جوانی که تازه المپیک را تجربه می کنند و نوجوانانی که تازه به این رشته روی آورده اند، کمک کند و برای آنها آموزنده باشد. در ژیمناستیک شما همیشه یک روز برنده اید و یک روز بازنده. نباید خیلی به خودتان سخت بگیرید. کنار آمدن با این حقیقت سخت اما ضروری است.