دست‌هايش را بر پاهايش حايل مي‌كند و مي‌نشيند با ستون فقراتي صاف و كشيده كه ويژه‌ي رزمي‌كاران است. جدي حرف مي‌زند و از مسابقات جهاني ژاپن كه موفق به كسب سهميه‌ي آن شده، مي‌گويد. دريا و پارميس زنان كوچكي هستند كه موفق شده‌اند به كمك مادر رزمي‌كارشان بعد از سال‌ها تلاش در مسابقات كشوري شهريور 87 مدال طلا را از آن خود كنند و بتوانند سهميه شركت در مسابقات جهاني كه فروردين ماه برگزار مي‌شود را به دست بياورند. اما كسي از آن‌ها براي سفر به ژاپن حمايت نمي‌كند. هزينه‌ي اعزام آن‌ها با خانواده‌شان است و براي اين ورزش رزمي در ايران هيچ بودجه‌اي تصويب نشده. با اين حال پارميس و دريا اميدوارند و تمام تلاش‌شان را مي‌كنند. آن‌ها به صورت مستمر به تمرين‌ مي‌پردازند و ضربه‌هايشان را محکم تر می زنند.

من نگران بچه‌هايم هستم

شيرين علاوه‌ بر هنرها و توانايي‌هاي ديگري كه مي‌توان از او سراغ داشت، يك مادر، معلم زبان و ورزش‌كار رزمي‌است. دخترانش دريا و پارميس را هم طوري تربيت كرده كه در چند وجه متفاوت رشد كنند و در آن موفق باشند. دريا به مدرسه‌ي نجوم مي‌رود و در مدرسه‌ي بين‌المللي رياضي درس مي‌خواند. پارميس هم علاوه بر اينكه توانايي‌اش در رشته‌ي كيوكوشين تعجب مربي‌اش را برانگيخته، خوب نقاشي مي‌كند، كمي شيطنت دارد و چشمان باهوش‌اش از آينده‌ي خوب او خبر مي‌دهند. اين روزها شيرين در لابه لاي كاغذ‌هايي كه دغدغه‌هاي نويسندگي او را نشان مي‌دهد و همه‌ي درگيري‌هايي كه براي نگهداري از دو دختر ورزشكارش دارد، به دنبال اسپانسري مي‌گردد براي آنها.

گزارش تصویری مربوطه را اینجا ببینید

دخترانش بايد راهي ژاپن شوند و در مسابقات جهاني شركت كنند اما در اين رشته‌ تيم ملي و يا بودجه‌اي براي اعزام دختران به مسابقات جهاني وجود ندارد. آن‌‌ها بايد به هزينه‌ي شخصي كه مقدارش چندان هم كم نيست به اين سفر بروند تا بتوانند توانايي خودشان را به نمايش بگذارند. آن‌ها دختراني هستند از ايران كه با پرچم ايران به خارج از كشور سفر مي‌كنند اما تمام هزينه‌هاي آن به پاي خودشان است حتا اگر مدال بیاورند. شيرين مي‌گويد: "بعد از مسابقات، ما فهميديم كه عملا كسي پشت ما نيست. نه حمايت فدراسيون و نه هيچ كمك مالي و ما فهميديم كه بايد بچه‌ها را با هزينه‌ي خودمان بفرستيم." او مي‌گويد: "كاش حداقل وامي براي اين موضوع در نظر گرفته شده بود تا از اين طريق بچه‌ها را مي‌فرستادم. من نگران بچه‌هايم هستم. اگر موفق نشوند كه به اين مسابقات بروند سرخورده مي‌شوند."

مبارزه با دست خالي

كيوكوشين به معناي واقعی مبارزه با دست خالي است. اين رشته به عنوان يكي از سبك‌هاي كاراته و به عنوان يك ورزش غيركنترلي و آزاد طرفداران زيادي را در دنيا به خود جذب كرده. كيوكوشين‌كاران معتقدند کاراته‌ای که در آن مبارزه نداشته باشد به مثابه درختی است که هیچ‌گونه ثمر و فایده‌ای ندارد. آن‌ها واقعا مبارزه مي‌كنند. يكديگر را مي‌زنند تا امتياز بگيرند. اين رشته، قبل‌ترها بدون هيچ پوشش و كلاه يا شكم‌بند خاصي بود اما امروز استفاده از کلاه، ساق بند، زانو بند، و کاپ برای همه الزامی است.

در ايران نيز اين رشته بسيار قديمي و پر طرفدار است و روز به روز بر طرفداران آن اضافه مي‌شود. فدراسيون كيوكوشين شامل انواع دسته‌هاي كيوكوشين است و مردان و زنان زيادي در اين رشته به عنوان مربي به فعاليت مي‌پردازند. به‌رغم سابقه‌ي زياد برگزاري مسابقات كشوري و جهاني در اين سبك، به دليل غير‌كنترلي بودن حركات آن، در المپيك به رسميت شناخته نشده است. در ايران نيز شايد به همين دليل داراي تيم ملي نيست. با اين وجود سالانه مسابقات بزرگ و بسيار جدي‌اي در دنيا در اين رشته برگزار مي‌شود.

شيرين مي‌گويد: "من سال‌ها با اين ورزش زندگي كرده‌ام و كم كم براي من تبديل به يك آيين شده است. به دليل تأثير عميقي كه بر روح انسان مي‌گذارد و انضباط خاصي كه در رشته هاي رزمي وجود دارد، نه تنها از نظر جسمي آدم را مي سازد، بلكه از نظر روحي هم به كمال مي‌رساند. در اين رشته يك نوع رياضت جسمي و اخلاقي و احترام به ديگران وجود دارد. بچه‌هاي من بعد از ورود به اين رشته، خيلي تغيير كردند و توانستند به تمركز بيشتري دست پيدا كنند. كاراته تمركز را خيلي زياد مي‌كند." او همچنين فكر مي‌كند: "اين رشته، خشم دروني آدم را كنترل مي‌كند. وقتي رزمي، كار مي‌كني نيازت هم به پرخاش كم مي‌شود. خشم‌ات را اينجا خالي مي‌كند. حس قدرتمند بودن در تو نهادينه مي‌شود و من به عنوان يك زن به چنين چيزي احساس نياز مي‌كردم."

حالا شيرين خودش را زن قوي و موفقي مي‌داند و با همان جسارت و اعتماد به نفس خاص خودش مي‌گويد: "من اين همه براي بچه‌هايم تلاش كرده‌ام تا به اينجا برسند. اگر حالا پشت‌شان را خالي كنم بچه‌ها مي‌بينند كه نتيجه‌ي تلاش درست‌شان به ثمر نرسيده و مي‌ترسم اين در همه‌ي زندگي آن‌ها خودش را نشان دهد. وقتي اين سرخوردگي در يك بعد ايجاد شود و آن‌ها فكر كنند با اين كه تلاش‌شان را كرده‌اند، كسي به ژاپن مي‌رود كه پول دارد نه كسي كه طلا آورده، بي انگيزه مي‌شوند و ديگر چيزي براي‌شان مهم نيست و اين براي من مهم است. طوري كه من به سن‌سي گفتم به من فرصت بده كه به هر شكلي كه بتوانم تا فروردين ماه اين پول را فراهم كنم. يا از طريق اسپانسر‌ها يا وام و يا قرض. من تلاش‌ام را مي‌كنم تا به نتيجه برسم."

بهترين‌ها به مسابقات جهاني نمي‌روند

سن‌سي آرزو رضايي 27 ساله است. متولد 1360، نايب‌رييس بانوان سبك كيوكوشين ايشي گكي. به گفته‌ي سن‌سي، كيوكوشين تا 10 يا 12 سال پيش يك رشته بوده ولي بعد از آن به دسته‌هاي متفاوتي تقسيم شد كه هر كدام از آن‌ها يك رييس و دو نايب‌رييس بانوان و ‌آقايان دارد. او از سال 1379 به مربيگري در اين رشته مشغول است، داراي كمربند سياه دان 3 و مدرك مربيگري درجه‌ي 2 ملي است. دو سال پياپي در بازي‌هاي كشوري موفق به كسب مقام اول و مدال طلاي مسابقات شده و در طول 8 سال فعاليت‌ مربيگري اش 10 كمربند مشكي دان 1 و بيش از 20 كمربند قهوه‌اي را به جامعه‌ي كاراته معرفي كرده است. از افتخارات او اين است كه شاگردانش از سال 81 تا به حال هر سال در مسابقات كشوري مدال طلا را در اوزان مختلف به دست آورده اند و او در دو سال گذشته موفق شده تيمي را متشكل از زنان اين رشته در رده‌ي نوجوانان و نونهالان به مسابقات جهاني كيوكوشين - كه هر سال در اين كشور برگزار مي‌شود- راهي كند.

او معتقد است پارميس و دريا از بهترين شاگرداني هستند كه او تا به حال آموزش داده و در صورت شركت در مسابقات جهاني حتما موفق به كسب مقام مي‌شوند. اين درحالي است كه وي در دو سال گذشته به دليل مشكلات مالي شاگردانش و عدم توانايي پرداخت هزينه‌ي سفرشان به ژاپن، موفق نشده گلچيني از بهترين‌ها را به مسابقات ببرد. مي‌گويد: ما مسابقات انتخابي برگزار مي‌كنيم اما خيلي از آن‌هايي كه انتخاب مي‌شوند نمي‌توانند هزينه‌ي خودشان را پرداخت كنند و ما مجبور مي‌شويم شاگردان ديگري را كه توانايي مالي دارند، هرچند هم از نظر تكنيكي ضعيف‌تر باشند به اين مسابقات ببريم.

ما حقوق مسئول حراست را مي‌دهيم

سبك‌هاي غيركنترلي در كشور ما تيم ملي ندارند و تيم‌هاي ملي تنها شامل سبك‌هاي كنترلي مثل تكواندو مي‌شود. با اين كه هرسبكي در هنرهاي رزمي يك فدراسيون مجزا دارد اما تنها ورزش‌هاي كنترلي ساپورت مالي مي‌شوند و كيوكوشين به عنوان يك سبك غيركنترلي با وجود سابقه‌ي زياد و اين همه استادان بزرگ در ايران بودجه‌اي ندارد. سابقه‌ي بانوان اين رشته بالاي 35 سال است.

سن‌سي رضايي به عنوان كسي كه مسئول برگزاري مسابقات زنان در سبك خودش است، مي‌گويد: "ما براي اجراي مسابقات بايد از شركت‌كننده‌ها وروديه بگيريم. هر كدام از بچه‌ها مقدار پولي را كه از قبل تعيين شده مي‌دهند تا ما بتوانيم سالني را اجاره كنيم." همچنين ما بايد هزينه‌ي پزشك، مسئول حراست و مسايل جانبي از اين دست را هم خودمان بدهيم. حتا دوبار من خودم مجبور شدم كه اين هزينه‌ها را بدهم."

او در مورد هزينه‌ي اعزام‌ها مي‌گويد: "هزينه‌ي هر نفر به طور كل حدود 3 ميليون و نيم مي‌شود كه بچه‌ها بايد پرداخت كنند. من به عنوان مربي آن‌ها بايد همراه تيم بروم و آن‌ها نمي‌توانند بدون مربي بروند اما حتا مربي كه به خاطر تيم مي‌رود هم بايد خودش پول بدهد. من حتا اگر يك شاگرد داشته باشم بايد با او بروم. او مي‌گويد درست است كه ما با هزينه‌ي شخصي مي‌رويم اما با رعايت مقررات ايران مثل رعايت حجاب در مسابقات شركت مي‌كنيم و تحت نظارت فدراسيون و سفارت ايران در ژاپن هستيم و ما بدون اجازه‌ي فدراسيون نمي‌توانيم برويم.

اگر پسر بود اسپانسرش مي‌شديم

سن‌سي مي‌گويد در مسابقات استاني گاهي بعضي از بچه ها را مي‌بينم كه خيلي عالي كار مي‌كنند و وقتي اینها را با شركت‌ كنندگان كشورهاي ديگر در ژاپن مقايسه مي‌كنم، مي‌بينم خيلي بهتر هستند و اگر به مسابقات بروند حتما مدال مي آورند اما آن‌ها حتا از سطح مسابقات استاني بالاتر نيامده‌اند. چون حمايت نمي‌شوند. كشورهاي ديگر گاهي يك شاگرد را با يك مربی و يك پزشك مي‌فرستند اما من بايد بدون پزشك به مسابقات بروم.

او مي‌گويد فدراسيون در اين رشته تنها وظيفه‌ي نظم دادن به مسابقات، اجازه دادن براي برگزاري مسابقات و صدور حكم كمربندها را دارد و ما مثل فدراسيون‌هاي ديگر بودجه نداريم و يا اگر داريم ما خبر نداريم.

شيرين در يكي از تلاش‌هايش براي تهيه‌ي هيزينه‌ي اعزام ، به چند شركت كه امكان داشت بخواهند براي تبليغ خودشان، اسپانسر دختران شوند مراجعه كرد. بي‌خبر از اينكه شركت‌ها حاضر نيستند براي دختران هزينه‌اي بكنند به اين دليل كه تصوير آن‌ها نمي‌تواند روي بيلبوردها برود. شركت پار‌س آن لاين در جواب درخواست شيرين به او گفته ما چنين برنامه‌هاي تبليغاتي داريم اما اگر پسر بودند اين كار را مي‌كرديم چون ما به تصوير آن‌ها نياز داريم. او همچنان در حال جست وجوست. به شوراهاي محله و روزنامه‌ها مراجعه مي‌كند.

حتا مدير مدرسه‌ي دريا به او پيشنهاد داده كه به دفتر رئيس‌جمهوري مراجعه كند و درخواست‌اش را براي آن‌ها بنويسد. چند اسپانسر ورزشي هم به او گفته اند كه نامه‌اي را براي آن‌ها فكس كند. وقتي با شيرزنان تماس مي‌گيرد براي تهيه‌ي گزارش در مورد اين رشته مي‌گويد: "حتا اگر نتوانستم بچه‌ها را بفرستم دوست دارم دينم را نسبت به اين رشته ادا كنم و تا جايي كه ممكن است آن را مطرح كنم."